Galicia Viva

O Depor e o Celta mandan na Liga Adelante

2012-02-13T00:06:00.000+01:00

O Celta volve gozar outra noite durmindo en posicións de ascenso directo e coa satisfacción de realizar os deberes. Os celestes venceron por 4-1 ao Recreativo nun partido que comezou frío, que se puxo moi costa arriba, pero no que acabou goleando grazas a unha tímida reacción tras o descanso e ao infortunio do equipo visitante, moi ordenado ata que recibiu o primeiro tanto.

Apenas lle debía quedar un fío de voz a Paco Herrera para tratar de espertar aos seus xogadores no intermedio. O técnico catalán se desgañitó na banda durante a primeira metade, pero os seus berros non forneceron efecto. O Celta asinou un primeiro parcial para esquecer. Non atopou o camiño nos ataques estáticos, e as poucas contras das que dispuxo, fóronse ao limbo; ben por faltas tácticas do rival ou por imprecisións, pero o certo é que o Celta só gozou dunha ocasión de gol durante os primeiros 45 minutos: Aspas asistiu en bandexa para que De Lucas empuxase, pero o catalán colocou o interior e a pelota pegou no boneco. De feito, Manu Fernández, porteiro visitante, requiriu atención médica para aliviar a dor no baixo ventre.

O Recreativo sabía ao que viñera e, sen ningún reparo, cedeu a pelota ao seu anfitrión. Os onubenses eran conscientes de que, a estas alturas da competición, rascar un punto en Balaídos é un botín. Pero a poucos minutos do ecuador atopáronse cun contragolpe para adiantarse no marcador. Un bo balón ao espazo servido por Juan Villar provocou que Pablo Sánchez gozase dun man a man. Sergio evitou o gol en primeira instancia, pero a súa rexeite outorgoulle unha segunda oportunidade ao dianteiro. Sánchez non acusou a ansiedade do fallo, recortou a Oier e acabou pondo o 0-1. Ata o momento, o Recre demostrara unha boa organización defensiva. É un equipo que bascula ben, pero ao que lle custa un mundo facer dano.

O panorama non era o máis favorable ao descanso para os vigueses, pero as consignas baixo teito si que deron resultado. Talvez non o desexado, pero si suficiente. O Celta arrincou a segunda parte cunha marcha máis, que unida ao infortunio visitante, motivou o cambio de escenario.
Un balón centrado por De Lucas desde a esquerda atopou a bota de Manolo Martínez, que chegou tarde a despexar, e introduciu o esférico na súa meta. Corría o minuto 55. Dez máis tarde, a defensa visitante concedeu outro agasallo que Aspas resolveu cun crebo ao porteiro.

Entón si, non lle quedaba outra opción, o Recreativo deu un paso á fronte. O partido converteuse nun correcalles e o Celta comezouse a atopar con espazos. Pero nesta ocasión a defensa viguesa non estivo tan expeditiva como en xornadas anteriores, e ata cometeu dous erros infantís que puideron custarlle caro. A cinco minutos para o final, Toni, que acababa de ingresar no campo, serviu un estupendo balón que Orellana resolveu cunha vaselina. Co Recre afundido, Aspas cazou un balón morto na frontal e redondeou un resultado moi enganoso, pero que permite aos celestes volver durmir en posicións de ascenso directo.

Ficha técnica
Celta: Sergio; Bellvís, Oier (J. Vila m. 45), Túñez e Roberto Lago; Borja Oubiña e Álex López, De Lucas (Toni min. 70), Bermejo (Joan tomás min. 60) e Orellana; Iago Aspas

Recreativo: Manu Fernández; Córcoles, Manolo Martínez, Cifu e Bonaque; Matamala, Ale Zambrano, Villar e Aitor (Fidel min. 75), Pablo Sánchez e Agarran

Goles: 0-1, Pablo Sánchez (min. 41); 1-1, Manolo Martínez en propia meta (min. 55); 2-1 Aspa (min. 69); 3-1 Orellana (min. 85); Aspas (min. 90)

O Deportivo superou a súa marca histórica de vitorias consecutivas ao lograr a oitava en campo do Hércules, un rival directo que sufriu nas súas carnes a mellor versión do equipo coruñés. Foi tras un gran primeiro tempo, uns minutos de dúbida no segundo e a sentenza final dun Dépor que deu un golpetazo na mesa ante outro candidato ao ascenso. As paradas de Aranzubía auxiliaron ao brillante xogo do equipo de Oltra, que atopou primeiro a calidade de Valerón, logo a pausa de Juan Domínguez e tamén capitalizou a puntería de Riki, inspirado e efectivo.

As sensacións, que tantas veces actúan como xurado popular do fútbol, máis aló de clasificacións e resultados, foron por encima do marcado que o Dépor cultivou na primeira parte. Na súa mellor disposición non xa lonxe de Riazor, onde adoitaba a titubear, senón ata de toda a liga, o equipo de Oltra pisou ao Hércules no seu campo, ante a mirada atónita da afección local, mobilizada de xeito excepcional con motivo da visita coruñesa. Non houbo debate: o Dépor fíxose coa pelota, mostrouse moi sólido en defensa e a través da conexión entre Riki e Valerón fíxose profundo. O Fraco, inspiradísimo, galvanizó o xogo deportivista, lanzou aos laterais con subidas puntuais e finalmente asistiu de xeito brillante a Riki para o 0-1, un violento chutazo ao pau que debía protexer Falcón.

Era a terceira vez que dianteiro e mediapunta atopábanse en apenas 20 minutos. O Dépor maniataba o inicio de partido do Hércules, que a través de Carlos Calvo e Míchel quería axitar no arranque. Duroulle pouco o entusiasmo ao equipo de Mandiá, que tivo que remar para conter o xogo visitante. A pesar de que Bruno Gama non tiña un toque fino e Guardado participaba menos que de costume, o Dépor desnucou ao seu rival e demostrou a súa condición de líder. Colotto fíxose un xigante ante Urko Vera , ao que tirou ata un caño cheo de suficiencia. Juan Domínguez foi tomando presenza co paso dos minutos e Seoane apenas sufriu na súa reaparición como lateral dereito.
Falcón parara dous tiros de Guardado e Valerón antes do gol de Riki, que puido ampliar a súa conta á media hora cun espectacular disparo con efecto que atopou o pau cando Falcón xa estaba batido. O Dépor apenas sufría en defensa: un tiro de falta de Carlos Calvo ben repelido por Aranzubía e unha carga contra o porteiro que acabou en falta e anulou o gol local foron a bagaxe do Hércules. Mentres, o equipo coruñés saía con frescura e tocaba con profundidade e calidade.

Riki decidiu desmayarse na área no canto de atacar un gran centro de Guardado, antes de que Peña fallase por dúas veces dándolle o balón na área a Juan Domínguez e logo errando ante o pase do canteirán a Bruno Gama. O luso definiu ante Falcón o seu primeiro gol en Liga.

O Dépor foise ao descanso con susto. Unha indecisión da zaga permitiu rematar a Sanchón con perigo, peor alto. Foi o preludio do que se atopou no segundo tempo. A entrada de Gilvan revitalizou ao Hércules, que xerou máis perigo en 15 minutos que en todo o partido. Aranzubía tivo que lucirse a tiros de Gilvan e Urko Vera , e outra man prodixiosa non evitou o gol do punta ilicitano, tras unha serie de rexeites. E un minuto despois, Gilvan tivo de cabeza o empate, pero se atopou os pés de Aranzubía.

Foron minutos de zozobra que recordaron os habituais desfalecementos do Dépor lonxe de Riazor. Oltra non tardou en reaccionar. Deu aire ás bandas con Salomão e ao centro do campo con Borja. Puido pechar o partido Colotto, que dispuxo de dous remates no seu hábitat natural do segundo pau, pero atopou o traveseiro cando o máis fácil parecía marcar. Aranzubía voou de xeito espectacular a un remate de Urko Vera , aínda que a xogada nacía de fóra de xogo.

Xurdiu entón a figura de Juan Domínguez, agora desde a mediapunta. Aguantou a pelota, soubo dar pausa e aire ao seu equipo e foi tranquilizando aos poucos o ímpeto do Hércules. Guardado, esgotado, deixou o seu sitio a Ayoze e o Dépor xa non sufriu. Atopou a sentenza nun balón longo de Morel a Riki, que pelexou e habilitou a Salomão. O tiro do luso tocou en Peña e despistou a Falcón, que non puido evitar o terceiro gol do Dépor. O gol de Riki, unha galopada de 30 metros, xa supuña redondear a goleada. Redondeaba así unha vitoria que, máis que unha marca histórica, supón un golpe encima da mesa do líder de Segunda división.

1 - Hércules: Falcón; Juanra, Samuel, Mora (Tote, m.65), Peña , Abel Aguilar, Tiago Gomes (Arbilla, m.77), Sanchón (Gilvan, m.46), Míchel, Carlos Calvo e Urko Vera .

4 - Deportivo: Aranzubia; Seoane, Ze Castro, Colotto, Morel, Juan Domínguez, Álex Bergantiños, Bruno Gama (Salomao, m.60), Guardado (Ayoze, m.81), Valerón (Borja, m.68) e Riki.
Goles: 0-1, m.20: Riki. 0-2, m.36: Bruno Gama. 1-2, m.52: Urko Vera . 1-3, m.86: Salomao. 1-4, m.90+: Riki.

Árbitro: Prieto Iglesias (Colexio Navarro). Amoestou a Peña , Míchel, Abel Aguilar, Juanra, polo Hércules; e a Morel, Ayoze e Colotto, do Deportivo.

Fonte Lavozdegalicia

Uns 2.000 empregados públicos protestan en Santiago contra os recortes da Xunta

2012-02-09T17:35:00.000+01:00

Uns 2.000 empregados públicos --máis de 3.000 segundo os sindicatos-- protestaron este xoves en San Caetano, en Santiago, contra as medidas de recorte propostas pola Xunta en materia de función pública, entre as que se atopa a redución de xornada e non abonar o complemento ás persoas de baixa nos 21 primeiros días.

Os representantes do catro sindicatos convocantes (CIG, CC.OO., UXT e CSIF) presentaron no rexistro da Xunta o escrito para pedir a retirada do Anteproxecto de lei de medidas no emprego público. No texto consideran que a proposta "vulnera os dereitos de negociación colectiva".

Os empregados públicos concentráronse desde antes das 12.00 horas na entrada principal de San Caetano e desprazáronse, tras unha pancarta con lemas como 'Non aos recortes dos nosos dereitos', ata a entrada posterior do edificio. Os asistentes cubrían todo o espazo entre o acceso traseiro á Xunta e a rotonda fronte á entrada da Estación de Autobuses.

Fonte Farodevigo

Celta e Depor directos a primeira!

2012-02-06T15:51:00.000+01:00

O Celta durmirá en postos de ascenso directo tras derrotar a un Murcia sen ambición. Os de paco Herrera, sen facer o partido do século, embolsáronse os tres puntos de forma clara, e a pesar do axustado do marcador, apenas acabou sufrindo nos instantes finais. A vitoria tamén é importante para afastar ao Murcia das prazas que dan dereito a xogar o play off de ascenso. Fabián Orellana anotou o único tanto do partido ao finalizar unha contra de Aspas. Túñez e Oier demostraron que cada partido que pasa o seu compenetración é maior. Ambos realizaron un partido soberbio. Yoel abandonou o campo á media hora cun problema muscular.

Chando espertou aos locais cun cabezazo. Yoel reaccionou ben e o equipo comezou a ser reconocible aos dez minutos. Unha defensa sólida con laterais que saben ao que xogan, e que teñen condicións para facelo moi ben, un centro do campo moi equilibrado e un dos mellores ataques da categoría. A Paco Herrera gústalle que o seu equipo teña a pelota, pero cando de verdade fai dano é co roubo de balón e con metros no horizonte. As ocasións máis claras para os locais chegaron coa arte do contragolpe. Unha pillería de Aspas, que enviou á base do pau e que De Lucas non acertou a remachar, e unha saída en tromba pola banda esquerda na que acabou soando o espertador. O balón tardou en chegar a posición de remate, e o rematador, Aspas, tardou en cargar a perna.

O Murcia demostrou ser un equipo aseado. Pero pouco máis. O seu xogador máis destacado durante a primeira metade foi Iturra, un todocampista con planta de talonador que ten como mellor virtude o corazón. Os de Iñaki Alonso, sen encerrarse, dedicáronse a esperar.

O novo porteiro retirouse do campo aguantando as bágoas

As malas noticias para os locais chegaron coa lesión muscular de Yoel, que quedou a un puñado de minutos de bater a marca de Pablo Cavallero sen encaixar. O novo porteiro retirouse do campo aguantando as bágoas, e Sergio Álvarez ocupou o seu lugar baixo os paus.

Na segunda metade, os dous equipos seguiron coa mesma filosofía. E o tempo acabou premiando aos de Herrera. O gol xestouse nunha contra lanzada por Aspas, que cedeu a Orellana. O chileno non controlou ben, pero tampouco dubidou en meter a punteira para anticiparse á chegada do defensa e enviar o balón á rede. Vento a favor.

Aspas realizou un partido inmenso no que só lle faltou o gol. O mozo de Moaña demostrou que se recupera a pasos de xigante e achégase ao seu pico de forma. Foi el quen lle puxo o picante ao ataque. Cun simple golpe de nocello deixou a Bermejo en posición inmellorable, pero o cántabro demostrou que non anda fino e golpeou ao pau.

O Murcia, sen nada que perder, decidiu meter outra marcha. Máis ben intentalo. Pero a este equipo fáltanlle vimbias. Apenas gozaron dunha oportunidade de gol, e Sergio demostrou estar atento ao partido, xa que desde o seu ingreso no campo converteuse nun espectador de luxo. O Celta, cun Túñez poderoso, non estaba incómodo coa situación. Sabía que era cuestión de tempo cazar unha nova contra. E chegou, pero De Lucas fíxose un nó coa pelota. O árbitro sinalou o fin do partido, aínda que ben podía sinalar o final da liga.

Ficha técnica

1 - Celta de Vigo: Yoel Rodríguez (Sergio Álvarez, minuto 36); Hugo Mallo, Oier, Túñez, Roberto Lago; Oubiña, Alex López; Quique de Lucas, Mario Bermejo, Orellana; Iago Aspas.

0 - Real Murcia: Alberto; Oriol, Amaya, Jorge García (Varela, min.89), Óscar Sánchez; Aguilera (Borja, min.76), Iturra, Pedro, Sutil; Richi (Albiol, min,67); Chando.

Gol: 1-0 m.56: Orellana.

Árbitro: De Burgos Bengoetxea (colexio vasco). Amoestou a Alex López e Hugo Mallo por parte do Celta de Vigo, e a Jorge e Oriol por parte do Real Murcia.

Non atopa freo o Deportivo da Coruña, que levou a súa sétpima vitoria consecutiva en Huelva ante o Recre, coa fórmula xa coñecida lonxe de Riazor: bos minutos de fútbol que desembocan en gol, e minutos de zozobra que dan pábulo a rivais aos que se probaron inferiores polos propios feitos do partido. Valerón abriu o marcador no primeiro cuarto de hora nun momento doce do Dépor, que despois soubo defenderse sen conceder demasiadas ocasións ao rival e ata dispuxo das mellores oportunidades para sentenciar. Unha muesca máis no cinto do líder, que segue firme na súa carreira de fondo cara ao ascenso.

As numerosas baixas e as últimas disposicións lonxe de Riazor facían albergar dúbidas sobre o que faría Oltra no Colombino. Cunha defensa de circunstancias e ausencias en todos os postos de ataque, entraba nos cálculos unha aliñación máis conservadora do habitual, ao estilo da que se usou en Huesca. Pero o técnico deportivista lanzou outra mensaxe: o estilo é irrenunciable. A pesar das dificultades e os defectos que o equipo manifestou durante a tempada, Oltra mantívose firme na súa idea de equipo e en Huelva volveu demostralo. Substituíu nome por nome aos titulares ausentes e mantivo a Valerón desde o inicio no canto de optar por Borja. O resultado, no primeiro cuarto de hora, non puido ser mellor.

O Dépor avasalló ao Recre con toque, velocidade e chegada. Apareceu Guardado pola dereita e entre liñas, e Riki puido abrir o marcador tras sendas asistencias do mexicano, antes de que un remate do de Aranxuez que mal rexeitou Manu caese a Valerón, que conxelou o tempo na área para abrir o marcador. O gol chegou tras un bo centro en carreira de Morel, unha das gratas sorpresas do encontro. O paraguaio recordou ao lateral solvente da súa selección mundialista e fixo esquecer por completo a Ayoze. O Recre observaba o dominio do Dépor, que puido culminalo cun córner que envenenó o forte vento de Huelva e que case caza Colotto no segundo pau.

Durou 20 minutos a éxtase antes de que o equipo coruñés repetise un vicio tan constante como irrebatible é a súa proposta de fútbol. Sexa pola reacción de orgullo do rival, sexa por acomodo, o Dépor empezou a ceder a pelota e deu aire a un Recreativo ata entón asfixiado. En apenas cinco minutos, os sustos sucedéronse na área branquiazul. Fidel e Juan Villar remataron na mesma xogada ante a saída de Aranzubía, e a afección local pediu penalti de Aythami sobre Villar no minuto 25. Pouco despois, Riki remataba sen querer cara á súa propia portería, coa sorte de atopar o peito do porteiro deportivista.

Apenas houbo noticias do Dépor en ataque tras 20 minutos de solvencia. Apenas un par de tiros afastados de Riki. Despareció Valerón e Guardado non tivo socios. O centro do campo volvía ter problemas para manter a posesión a pesar de Juan Domínguez, e o Dépor acusaba o anonimato de Salomão, moi diferente ao do inicio de tempada. Pouco ou nada cambiou tras a continuación. Riki e Guardado pifiaron no centro de Laure desde a dereita aos 55 minutos, pero o Dépor volveu perder a pelota. Morel evidenciou a súa mellora física ao cortar unha contra do Recre, cando semanas atrás encarar ao paraguaio en velocidade era un choio. O Recre tampouco estaba para demasiados excesos, pero Oltra non quixo correr riscos: retirou a Valerón do campo e introduciu a Borja.

O Dépor tirou do seu plan B lonxe de Riazor: trincheira e balón longo a Riki. Un par de carreiras infrutuosas do madrileño antes de que o centro de Laure atopase a cabeza do dianteiro e un remate lixeiramente desviado. Máis clara foi a ocasión que tivo no 73, pero Riki volveu evidenciar que necesita mellorar a súa porcentaxe de acerto de cara ao gol: lanzado ante a portería do Recre, o seu intento de picar o balón por encima do porteiro atopou o rostro de Manu. Foi a última acción de Riki antes de deixar o seu posto a Xisco. O Recre, despois dos seus tres cambios, perdeu fol e chegada, pero a incerteza do marcador impulsou a Oltra a retirar a un gris Salomão e darlle minutos a Jesús Vázquez ante o seu exequipo. Estivo máis cerca o 0-2 nunha chegada de Guardado que o empate, noutro exercicio de eficacia do Dépor, lanzado na cabeza da táboa.

0-1, min 15: Valerón.

Recreativo de Huelva: Manu; Córcoles, Bonaque, Manolo Martínez e Cifu; Javi Álamo, Matamala, Ale Zambrano (Jesús Rubio , min 62) e Fidel (Aitor, min 72); Pablo Sánchez e Villar (Asen, min 76).

Deportivo: Aranzubia; Laure, Colotto, Aythami e Morel; Juan Domínguez e Álex Bergantiños; Valerón (Borja, min 64), Guardado e Salomão (Jesús Vázquez, min 87); Riki (Xisco, min 79).

Árbitro: José Ramón Piñeiro Crespo (C. Asturiano). Amoestou ao local Ale Zambrano e aos visitantes Laure, Morel e Borja.

Fuente Lavozdegalicia

Imaxen do Porto de Vigo

2012-02-03T20:46:00.000+01:00

Esta preciosa imaxe do porto de vigo e a nosa imaxe da semana.

Para ver e descargar a imaxe a tamaño orixinal clicar aquí.

Fonte greenpeace.es e imaxen orixinal

Galicia Viva

"Tres tíos contra unha cega paréceme o colmo da covardía"

2012-02-03T20:28:00.001+01:00

Margarita Magdalena, Marga, atendía onte a dúas clientas ás 13.50 horas no seu quiosco da praza de España con Gran Vía, en Vigo, onde vende cupóns da ONCE. Levaba postas as lentes negras e dispúñase a marcharse xunto ao seu can guía, de nome Asia. Toda a mañá, Margarita Magdalena estivo asediada polas cámaras de televisión e tamén pola prensa. O asunto non era para menos: o mércores, esta invidente capturou a dúas dos tres ladróns que lle roubaron o bolso. No entanto, ao día seguinte volveu ao traballo e á normalidade.

-¿Como ocorreu o roubo?

-Eu ía pola beirarrúa da estrada Provincial [a 500 metros do seu quiosco] e un deles deume un tirón. As testemuñas vírono desde un bar e gritei. Alí todo o mundo me coñece porque vivo cerca, polo que saíu a xente na miña axuda.

-¿Como capturou aos dous asaltantes?

-Dous deles paráronse diante de min, coma se quedasen petrificados. Notei a súa presenza e agarreinos aos dous.

-¿Como sabe que eran eles?

-Se o que pasou, eles viñan pegados a min e só un dos tres escapouse correndo.

-¿Vostede pode ver?

-[Quítase as lentes e os seus ollos vagan] É certo que teño unha importante deficiencia visual, pero o resto dos meus sentidos non me fallan. Eran eles dous porque os tiña alí mesmo, pegados a min, e polo que din as testemuñas.

-¿Coñéceos?

-Si, coñecíaos de hai tempo, algún deles é do barrio. Máis tarde oín a súa voz e, sen dúbida, un viviu aquí hai anos.

-¿Non tivo medo?

-Máis ben, púxenme furiosa [abre os ollos]. Parecéronme uns covardes e díxenllo. Xa está mal o que fan, pero encima ir tres tíos contra unha cega paréceme o colmo da covardía.

-¿Que lle roubaron?

-Diñeiro en efectivo que pertence á empresa, non vou dicir a cantidade, pero si que era significativa. Ademais, uns cupóns que tiña que entregar. Confío en que as autoridades recuperen as pertenzas e pillen ao que falta.

-Posto que vostede fai o mesmo percorrido, ¿sospeita que a viñan seguindo?

-Si. Eles viñan calados pegados a min para que non os oíse, polo que non me dei conta da súa presenza. Non tiña nin idea do que me ían facer. Pero a persoa que os viu di que eles me esperaron e fóronme seguindo varios metros.

-¿Recibiu apoios dos seus clientes e veciños?

-Si, a xente envorcouse comigo. Aínda sigo enfadada por todo isto.

A vendedora recolle a correa de Asia e márchase.

margarida madalena vendedora invidente que capturou a dous ladróns

Kate Ryan no Golden Friday Remember Music Vol. VII da discoteca el bosque

2012-02-03T01:00:00.000+01:00

Regresa unha cita imprescindible no calendario musical galego, regresa a noite do recordo a Discoteca El Bosque, Golden Friday Remember Music, a festa remember por excelencia que chega xa á súa sétima edición.

Unha noite cargada de maxia, nostalxia e recordos, onde poderás revivir todos aqueles temas que che fixeron bailar e que che traen mil recordos cada vez, que os escoitas.

Este ano contaremos coa actuación dunha das divas do dance, a artista belga e participante en Eurovisión, Kate Ryan, coñecida polos seus éxitos Désenchantée, Ella elle l'a ou Voyage Voyage entre outros; quen compartirá o protagonismo da noite cos nosos residentes Dj Mou & Dj Jose, auténticos especialistas en remember como xa demostraron ao longo das anteriores edicións de Golden Friday.

Tras a grande afluencia do ano pasado onde nos vimos obrigados a colgar o cartel de Entradas Esgotadas, esta edición teremos Venda Anticipada e Aforamento Limitado co obxectivo de que ninguén llo perda e evitar aglomeracións. Consigue a túa entrada anticipada, benefíciate do desconto e accede á sala sen esperar colas.

Prezos
Entrada Anticipada + Consumición: 9,00 €
Entrada Taquilla + Consumición 10,00 €
Autobús Ida y Vuelta: 4,00 €
Reservados en el 981 675 515

Puntos de Venta Anticipada:
A Coruña: Café Cantante: Avda de la Marina (frente a Correos)
Cafetería Complejo Hostelero El Bosque

Rutas Autobuses
23:30 CORTE INGLES, LOS CASTROS, EB
23:30 PTA.REAL, PZ.ORENSE, CORTE INGLES, ALCAMPO, VILABOA, O BURGO, BARCALA, CAMBRE, EB
23:30 RDA. OUTEIRO, ESTACIÓN FFCC, ALFONSO MOLINA (CARREFOUR), PERILLO, RUA TAPIA (CASA DAS PALMEIRAS), EB
23:45 FENE, FERROL, EB

Fuente discotecaelbosque

Os corpos dos tres policías desaparecidos no Orzan xa descansan en paz

2012-02-02T22:50:00.001+01:00

Pasadas as tres da tarde, mergulladores Club do Mar localizaron na zona das Escravas o corpo de José Antonio Villamor, de 34 anos e veciño de Friol, o outro axente desaparecido o pasado venres no Orzán, segundo informa Salvamento Marítimo. A embarcación Salvamar Mirfak rescatou o corpo da auga, trasladárono ao peirao de Oza para levalo despois ao Hospital da Coruña. Sobre as dúas e media apareceron nesa mesma zona algúns efectos persoais, polo que se volveu intensificar a procura no lugar ata dar co corpo.

Sobre as once da mañá foi achado o corpo do burelense Rodrigo Maseda, de 35 anos, un dos axentes desaparecidos o pasado venres no Orzán. O cadáver apareceu nesa mesma praia e os bombeiros retirárono da area. O aviso deuno un cidadán que avistou o corpo desde o paseo marítimo.
A pesar de que case se perderon as esperanzas de que os corpos dos tres desaparecidos permanecesen na enseada, os corpos dos axentes permanecían na bahía. O cadáver foi identificado pola súa familia aínda que está pendente a confirmación da súa identidade mediante a necroreseña. Rodrigo Maseda estaba destinado na Brigada de Seguridade Cidadá da Xefatura Superior de Policía da Coruña, segundo confirmaron.

Maseda foi trasladado á Casa dá Cultura de Burela
O corpo do policía Rodrigo Maseda foi trasladado á Casa dá Cultura de Burela, localidade na que se oficiará o funeral mañá ás 16.00 horas o enterro. O Concello decretou tres días de loito oficial.

Precisamente a familia do axente de Burela quixo expresar a súa gratitude a través dunha nota enviada á Asociación da Prensa da Coruña. «Queremos agradecer as mostras de cariño recibidas por parte de todas as persoas que nos mostraron o seu afecto» sinalan. Fan extensivo ese agradecemento a «autoridades e administracións por todos os medios empregados nas tarefas de procura e o esforzo dos corpos e voluntarios implicados, ademais da todos os coruñeses polo tempo que dedicaron a mirar e percorrer a costa buscando ao noso fillo e irmán».

«Queremos agradecer as mostras de cariño recibidas aos que nos mostraron o seu afecto»
Pola súa banda o funeral de Jose Antonio Villamor terá lugar o sábado no pavillón municipal de Friol ás once.

Despois o primeiro achado, o dispositivo desprazouse á zona de Suevos, incluídos medios aéreos para rastrexar a costa, ante o posible avistamento dun corpo, pero se trataba dunha falsa alarma, unha das múltiples que se produciron durante os últimos días.

Seguen buscando
O operativo de procura continúa para intentar localizar o corpo do estudante eslovaco, Tomas Velicky, cuxo pai se atopou coa familia de Maseda para presentarlle as súas condolencias. O primeiro corpo que apareceu, poucas horas despois da traxedia ocorrida de madrugada na praia do Orzán, foi o do axente Javier López López, que foi achado na zona do Millenium. Tras o funeral no cuartel de Lonzas, onde foi condecorado a título póstumo coa Medalla ao Mérito Policíal, recibiu sepultura na Fonsagrada.

Esta información foi elaborada coas achegas de: Mónica Pérez, María Vidal, Francisco Espiñeira, Rosa Domínguez, Rodri García e Susana Acosta.

Fonte Lavozdegalicia

Galicia Viva

O viaxeiro astral - Jack London

2012-02-02T12:00:00.004+01:00

Esta semana recomendamos "O viaxeiro astral" de London, Jack.

SINOPSIS
Publicada un ano antes da súa morte, é unha das máis grandes e emblemáticas novelas de Jack London.
Desde as súas primeiras obras, Jack London (San Francisco, 1876-Glen Ellen, California, 1916) foi un dos escritores máis populares dos Estados Unidos, sona que logo se había estender a todo o mundo co éxito da súa novela A chamada da selva.
No ano 1915, ao final da súa vida, publica O viaxeiro astral, novela na que se describe a brutalidade do confinamento carcerario. Darrell Standing, o protagonista, descobre a imaxinación como único xeito de aturar as torturas ás que son sometidos os presos. O pensamento fantástico convértese dese xeito no vehículo idóneo para denunciar a hipocrisía e as desigualdades sociais cunha prosa narrativa que amosa toda a forza estilística de London xunto á súa gran capacidade para fabular o mundo.

Enlace para ver e descargar o libro, aqui. (Pode tardar ata uns minutos dependo da sua conexion)

Fontes Casadelibro e Bivir

Contos en Galego III, O martes que me ataca, ¡ring,ring¡. -digame, A formiga

2012-01-31T12:00:00.003+01:00

O martes que me ataca

Espertei co canto do despertador, ó maldito galo debéronselle acaba-las pilas, o cuarto ulía un raro-olor-estrano, un non sei que, pero ulir ulía; asomeime ó balcón para..., para facer o de todas as mañas: ver o ceo, a rúa(pois o meu cuarto daba un patio interior) e para ulir o aire, inda que nunca puiden saber ben a que ulía o aire na miña fiestra. Pero esta maña era diferente, non sei dicir ben o que ocurría, se a rúa estaba a subir polo edificio arriba, ou se era o edificio o que se afundia no chan; eu visto tal feito, esperei a que a rúa se acercara a miña fiestra para baixarme dun chimpo, dinlle á tecla do baixo e no segundo collemos a unha veciña/nai de familia, a cal pola sía cara de desperta/durmida e a súa vestimenta de caza/esport/pixama debía ir á compra, bos días.

Unha vez alí xa estaba eiquí, engullido pola cidade coma un churro nun chocolate, espesiño, por favor, e os churros con pouca azucre; o camareiro miroume tra-las súas lentes coa cara que sempre teñen os camareiros, que parece vanche dicir algo pero sempre dan a volta e non din nada, Freud podería escribir ben a gusto un tratado sobor de "os camareiros, o silencio e as propinas". Despois de alimentarme e leer a prensa, cigarro en boca, volvín á rúa. A xente ía pra un lado, pro outro, baixaba, subía, ninguén estaba parado agas eu que parecía que alí non estaba(debínme equivocar de filme); comencei a camiñar deica ningures, non sei por que deica alí, debe ser que iba moito pero nunca daba chegado. Deixando atrás un pouquiño de pulmón e coa esperanza de que pronto me veña un cancro, pois é o único que me falta para ser un bo fumador; tentando de deixarme atrás cruceime co fillo dun cura, a mulleer dun eunuco, catro apaleadores(cada cal co seu propio método de traballo), tres ionquis, unha puta(tres mil mais a cama), un fodechinchos, tres cenutrios e duas codias, pero non coñecín a nadie.

Na casa caseque nunca hai de comer, pero atopei un anaco de chocolate; deitado no sofá, fumando e escoitando música cruceime con Sid Vicius, comínme o sonido do timbre e vomitei duas hamburguesas con queixo e un filete pouco feito, gardeino todo na neveira, poderíanme servir de cea unaha noite de estas.
Os xeos enfrían ó guisqui e o guisqui endulza a coca-cola, é que a coca-cola soa non me senta moi ben, cousas de médicos. As formigas do teito seguen laboriando, van dun lado a outro, fan ruidos, golpean, pero non se oe falar, soamente fala unha televisión interrumpidamente de 7 a 12, pero o resto do día nada, nin un susurro. A música enche o vacío que deixa o sin falar das formigas, soa todo o día e parte da noite, cando non é toda a noite e parte do día, a miña relación co tempo e cos horarios nunca foi demasiado boa. Sid Vicius meteuse no baño e agora aparece Jim Morrison, e non me deu tempo a escondelas botellas que tiña nunha estanteria do armario, a derradeira vez que estivo eiqui acabáronseme duas, e ó día seguinte parecia coma se o cerebro quisera sair da miña cachola, e a garganta estaba en extrema sequía; o fume comeza a sair da planta das verdes follas e o Jim comeza a recitar poesía entre canción e canción, como me gusta a música, faime moita compaña, ¿non é así querido Jim?, ¡come on baby, light my fire¡.

O tempo sube pola parede, ata o teito, mixturase co fume, que fita aí dende xa algún tempo atrás; tic-tac baixo en nicotina e alquitrán, eu nunca sei que hora é. Teño unha spider-lámpada fumadora-pasiva que nunca se queixa, pode que lle guste, e se non que se foda, na miña casa mando eu ¡faltaría maís que mandara unha lámpada¡, no fondo gustame o totalitarismo. A lúa está pálida, eu non, a noite é limpa, a miña casa non, a temperatura é suave, o meu espírito non, hoxe é martes, puto martes, sempre é martes, ¿porque coño hoxe non é venres?, ¿ou domingo?, pero non, hoxe ten que ser martes, e xa se sabe que en martes.......

¡ring,ring¡. -digame

O semáforo seguía en vermello, diante do meu outros tres coches esperaban, o térmometro escalaba sobre os trintacatro grados e de fondo seguían a soar os cafres.¿Por qué carallo estou aturando esta caravana pra ir á praia?, ¿qué fago eu eiquí achicharrandome?. Ahora soy una alimaña. ¿A que hora sonou o teléfono e por qué o collín?. Mirame a la cara. ¿Por qué respondín que sí a todo o que me indicaba a voz de muller?. No ves que solo estoy. ¿Qué coño querera esta outra vez?. Pero tu ers peor que yo. O semáforo cambiou a verde, meto primeira e sigo o ibiza vermello, iremos a sesenta.

Encendo un cigarro, o sol golpéame pola esquerda, pola dereita un bochorno empalagoso, pos diante o xa aburrido ibiza vermello 1.2 gasolina PO-3741-Z, e por detrás parecen dispararme na caluga fotogramas de recordos pasados, recordos que parecen mais cercanos tras esa chamada. Son as 4:57 PM, menos mal que xa saín con tempo, por que vou chegar apurado, por que mentrs aparco e tal votaráseme a hora enriba. Todo aquello pudo salir bien. Pero non saíu como esperabamos, ou polo menos coma eu esperaba; cando te fas ilusión por algo vaise todo ó carallo, a mellor e deixar que todo rode por si mesmo, que sabia é a natureza.

A cinza de cigarro vai voando por todo o coche, agora o sol pégame un dereitazo, ¡en que pouco tempo cambiou a orde da vida¡. Lo equivocada que estabas. Apuro a calada do chester para reducir e entrar na curva.¡Que rara foi esa chamada¡, xa sabía que eras rara, pero foi tanto tempo; non sei se o que fago está ben, non sei nin sequera se fiarme de ti. O ibiza frea porque o semáforo púxose en vermello, xa van catro que collo cerados; baixo a segunda, punto morto, pedal pisado e apuro unha nova caladiña da colilla rubia que teño na boca. Os cafres, ¡que gran grupo foran¡. Algún día caeré. Eu xa sabía que chegaría o día de volvernos a encontrar, pero non o esperaba agora, hoxe, ¡xa¡. O semáforo abre, primeira e saío. Puseches unha voz modosiña, de doce nena boa, que si fai moito que non nos vemos, que tal, que outra cousa, ..., armas de muller. E quedamos na praia, coa de xente que haberá tal como está o día; pero non, a señorita dixo na praia, nunha das praias mais calurosas e chea de xente que poida haber en vigo; tiña que ser así e así foi. Michica favorita y su droga ideal. Sempre tiveches problemas, eu tamén, pódese dicir que os problemas nos uniron, e comezamos a pelexar,¡moito gustabas de pegarme e revolcarnos coma nenos¡. Collo o desvío á dereita e busco aparcamento, vou despaciño; vai ser difícil aparcar por aquí. Alí parece que colla , terei que manobrar un chisquiño, pero non me apetece buscar outro. Cantas borracheiras, cantos cigarros,cantas risas, ¡que bonito era¡. Pero rematou e non nos volvimos ver, e hoxe, ás 2:41 PM, sonou o teléfono, collíno, e alí estabas de novo.

Pecho o coche e collo outro cigarro, encendóo e diríxome cara a area. No sitio de sempre dixeches, pero alí quedabamos en inverno, cando só estasban as givotas. O sol pega forte, as olas golpean na area repleta de xente, chea de pes coma os meus. Vou dándolle pequenas e rápidas caladas ó chester mentrés o corazón vaiseme acelerando paseniñamente. Achégome o sitio onde tantas tardes pasábamos, ¿ou pasaban por nos?. Despues tu y yo nos iremos a Mexico. Sigo aturdido, esperando algo que non sei moi ben o que é; apuro o cigarro, subo a primeira rocha, saltoa, outra calada. Agora comezo a recordar, escoitábanse voces tra-las túas palabras, seguramente das tuas amigas, as lurpias. E alí estabas, tan guapa coma sempre, coas tuas amigas, tan anoxentas coma sempre. Remato o cigarro, tiro a colilla, mírasme, incorpóraste na toalla, sorris e dis:
-Non volo dixen, sabía que vendría
Distingo as risas das túas amigas, comezo a comprender as cousas. Colgo o teléfono.

A formiga

Frío. Moito frío. Coma de costume, o mes de Palleo viñera xélido, cargado de friaxe. Era o mes máis frío do ano.
O día espertaba do seu sono. O sol do val acendérase, sen moverse de lugar. ¿Acendérase? Sí, coma unha bombilla xigante, así, de súpeto. E logo, ¿cómo ía acender? ¿non fora así sempre?
Os campos de herba esmeralda, que caían coma regatos pola ladeira das montañas que formaban o val, estaban húmidos polo rocío matinal. As flores durmían aínda. Os habitantes da vila estaban tamén nos seus leitos. Ningunha columna de fume brotaba das chemineas prismáticas, e as Caixas Mouras permanecían pechadas, coma se ninguén fora a pola comida que, coma sempre, aparecía nelas pola mañá, misteriosamente.
Todo estaba en silencio, a lagoa, os paxaros,. ¿Paxaros? ¿Había paxaros? El nunca vira ningún, a pesares docal, oíra falar deles.
O home, que saíra dunha das casas do val, era alto e forte. Vestía roupa folgada, de cor verde. As súas mans ían enfundadas nuns guantes de coiro ásperos e rugosos, de fácil agarre. Calzaba unhas botas mouras, altas, flexibles e con cravos. A súa face era seca; o seu cabelo, mouro. Os seus ollos gazos escudriñaban arriba, sobor do val, a muralla.

Lembro con devoción ó meu avó. “o vello Fardal”, como lle chamaban respetuosamente o resto dos ancianos do val. Endexamáis esquencerei os días nos que, entre lusco e fusco, sentaba á súa beira, á calor da lumeirada, e ollaba a súa face a contraluz, coas súas barbas de prata, os ollos escintilando coma faíscas, e o seu afiado nariz, que movía cando falaba, contándome as súas historias do onte, o hoxe, e o mañá, do noso pobo.

Chegou ó pé da muralla e, afastándose uns pasos, ollouna con atención, sen decidirse a da-lo seguinte paso na súa tarefa.
O obxecto do seu interés era unha monumental construcción de pedra gris, que rodeaba, envolvía e engailoaba ó val, incomunicándoo co mundo exterior. A súa altura era increíble, e o seu cumio perdíase arriba, preto das nubes vaporosas do ceo, que frotaban arredor do sol.

- Avó, ¿sempre viviches eiquí? ¿cómo chegaches, atravesando a muralla?
- Sí. Sempre. Eiquí nacín, medrei e morrerei. Como é de lei.
- Pero, ¿foi sempre así? –preguntei de novo.
- ¿Qué queres dicir, fillo? –dixo el.
- Mamá díxome que a xente non nace da nada. Que todas están nun lugar, e logo van a outro, e así espállanse por toda a terra.
- E...
- ¿Cómo puideron vir ata eiquí, se a muralla non deixa entrar a ninguén? – “nen sair” – pareceume oír dicir ó meu avó, mais cecais non foi máis ca unha ilusión.
- Tes razón – dixo – Non sempre foi así. O meu pai, o meu avó e o seu avó sempre viviron eiquí. Mais antes, o pai do avó do meu avó non vivía no val. Era doutro lugar, máis alá da muralla. Un día sentíronse atraídos polo val. A muralla pechárase, e quedaron eiquí, a este lado da muralla.

Posou a palma da súa man enguantada na fría pedra gris e sentiu as súas aristas, as súas enrugas, a súa ánima. Estudiou detenidamente a curiosa disposición das pedras do muro, como fixera dende pequeño, cando o seu avó o traía a ve-la cancela da gaiola que pechaba ó pobo no val.
Unha primeira ringleira que, coma a avangarda dun exército, botábase cara diante, de forma que a segunda ringleira, posta sobor da anterior, aparecía uns palmos máis retrasada. Espacio suficiente para mete-lo pé. A mesma relación gardaban a segunda coa terceira, e esta coa seguinte. E así ata onde chegaba a vista.
¿Qué significaba esto?: a muralla era, en realidade, unha empinada esqueira, da cal a súa sucesión de banzos perdíase arriba, no alto. Era coma unha esqueira ó ceo.

- Avó, ¿nunca tentou ninguén subi-lo muro? ¿saiu algunha vez alguén do val?
- Algúns, algúns mozos emprendedores tentárono...
- ¿Qué pasou? –preguntei, interesado.
- Todos voltaron. É dicir, partiron unha mañá, co abrente, e comenzaron a subir, mais ninguén chegou endexamáis ó cumio. Acadaron un punto, cecais na mitade do muro, onde... ¿cómo che diría eu? Sentiron que os seus desexos eran outros. Decatáronse das ventaxas de vivir eiquí, ou “algo” llas fixo ver. Baixaron, continuaron a súa vida e morreron eiquí. O teu pai foi un deles.

Os seus ollos percorreron unha vez máis o seu entorno. Abaixo, ó fondo do val, atopábase a vila, cos seus tellados a dúas augas, marelos e azuis, deixando fuxir nubeciñas de fume polas súas chemineas.
A aldea espertara. Oíanse as primeiras voces, saudando a chegada do novo día. Había máis luz. Podía ver no alto ás nubes, pegadas ás beiras do muro, coma hedras, das cales os talos perdíanse no ceo.
Deu volta de novo, encarando á muralla, que o retaba. Colleu alento, e comenzou a rubir.

- ¡Olla avó! ¡Olla a formiga!
O meu avó ollou interesado a caixa de cartón que tiña ante min.
- ¿Qué ocorre? ¿Tes unha formiga na caixa?
- Sí avó. Atopeina arriba, a carón do muro. Olla. Púxenlle de xantar, e unha casiña de madeira.
- A carón da muralla – murmurou o meu avó – viría de máis aló...
- ¡Olla avó1 ¡Olla como tenta fuxir!
- ¡Vai fuxir! – dixo - ¡Vai subir pola caixa e vaise ir!
- Non, avó. ¿Non ves? Cando chega arriba, empúrroa co dedo, e volve a caer ó fondo. ¿Ollas?

Aínda non se sentía canso, a pesares do tempo que levaba subindo. ¿Canto? ¡Que máis daba! Baixou a testa e ollou. Aínda podía ve-los tellados azuis, alá, no fondo. Pequenos. Coma formigas.
Volveu os ollos ó alto. A muralla escalonada seguía e seguía, semellaba non ter fin. As nubes de vapor estaban más preto del, mais aínda lonxe, moi lonxe.
Secou a suor da súa fronte e seguiu subindo. Paso a paso, buscando a meta, buscando sair da caixa de cartón.

O meu avó fitaba á formiga. O meu insecto empregaba tóda-las súas forzas en fuxir da prisión. Sen deterse un intre, chegou por fin ó borde da pequena caixa de cartón. Alí tiña a liberdade..., o meu empurrón condeouna de novo á escuridade do fondo.
Permaneceu alí fitando as evolucións da miña mascota longo tempo. Semellaba non pensar en nada, a súa atención estaba volcada no pequeño ser, que loitaba pola liberdade, por saír ó mundo, por ver qué hai alá. Mais sempre era de novo empurrada ó fondo, por un dedo que puña fin ós seus soños imposibles.

Sentouse no borde da pedra. Doíanlle as pernas, tiña as mans xeadas, a pesares dos guantes. O frío era glacial. Frotou as mans para infundirlles calor. Abriu un dos seus bolsos e sacou unha caixiña de froitos secos, recollida o día anterior nunha das Caixas Mouras. Comeu sen présa. A muralla non ía desaparecer – por desgracia –
Xa non podía olla-la aldea, e o val non era máis ca unha mancha esmeralda. Moi abaixo.
O ar estaba cheo de humidade. Sentiu que se achegaba ás nubes de vapor, que alongaban os seus tentáculos cara el, chamábanlle. As pedras estaban molladas, escorregadizas, aledouse de trae-las botas de cravos. ¿Qué pasaría se perdía o equilibrio e caía ata o val? Non quería nen pensalo. Esbirrou.
¿Chegaría xa ó chamadao “punto medio” do muro? O punto medio, no que todos trocaban de opinión e decidían baixar. Non era probable. Pero cando sucedera, non ía ceder. Polo seu avó.

Lembrou:
- Avó, dime. ¿Que hai alá?
- ¿Onde? ¿Que queres dicir, fillo?
- ¿Que hai máis alá da muralla?
- A liberdade.

Gardou a comida e continuou a marcha, penetrando cada vez máis na néboa.
O vapor de auga rodeábao, metíaselle no corpo e caláballe os ósos, e o espírito. A néboa dificultáballe a visión, tendo que confiar de cheo no tacto.
Camiñaba despacio, paseniño. O corazón metíalle présa, desexoso de saír das nubes, mais a testa freábao, facéndoo amosarse moi certo do camiño que pisaba.
- ¡¡Viaxeiro!!
O home sobresaltouse, perdendo case a estabilidade, colléndose no derradeiro intre a un banzo de pedra.
- ¿Que? ¿Quen es ti? - preguntou.
- ¿Que fas, viaxeiro? - susurrou a voce. Era semellante a un murmurio, que partía da bruma que envolvía ó home, de maneira que parecía surxir de todas partes a un tempo.
- ¿Que fas? - preguntou de novo - ¿Que buscas?
O viaxeiro lembrou de súpeto as verbas do seu avó, nunha antiga conversa, había moito, moito tempo.
- A liberdade.
- ¿Non es acaso libre? - dixo a voce.

- Avó, ¿qué hai máis alá da muralla?
- A liberdade.
- ¿Qué é a liberdade? - preguntei.
- Meu rei, a liberdade é...é o non sentirse preso a nada, o non ter muros que impidan a túa ollada, e o decidir en cada intre o que vas facer, e a ausencia de obrigas, e a confianza, e o andar pola túa conta e resgo...
- Avó, ¿nós somos libres?
- Non.
- E logo, ¿non podo andar ó meu ar polo val? ¿non podo espertar cando queira? ¿non podo xogar todo o día? ¿non podo comer o que quero, das Caixas Mouras? ¿Non son libre?
- ¿É libre a túa formiga? Na caixa de cartón puxécheslle de xantar, fixécheslle unha casiña de madeira, non ten que traballar polo sustento, pode espertar á hora que quere, pode xogar todo o día e, en troques, ¿que fai? tenta fuxir, tenta acada-la liberdade perdida. ¿E libre a túa formiga?

A voz esmoreceu. "Ti es unha formiga, que ten que fuxir da caixa de cartón", dixera o seu avó, hai moitos, moitos anos, na vila.
Agora estaba certo de ter pasado o punto conflictivo da aventura. Resistira o feitizo da voz, non pegara a volta, perdendo os seus desexos, trocándoos polas verbas da voz. Non. Seguiría. Fuxiría da caixa de cartón.
Xa non tiña frío. Ó contrario, sentía calor, moita calor. Decatouse da presencia dun extraño foco de luz ás súas costas, que se reflexaba na superficie mate das pedras. Xirou a testa de súpeto, sentindo un lóstrego que lle fixo perde-la visión uns segundos. Alí tiña o sol, á súa altura.
Pasado o primeiro intre de sorpresa, decatouse de que o sol, o "seu" sol, o sol do pobo era coma unha bombilla xigante, xunguida a un cable, do grosor dunha árbore, que se perdía na escuridade das alturas. Pendurada de...¿de qué?
As pedras estaban agora máis xuntas, tiña menos espacio para poñe-lo pé. a subida era difícil, mais tiña a liberdade ó seu alcance. Podía sentilo.

- Avó, ¿a formiga, cando sube pola caixa, busca a liberdade?
- Así é. A formiga, vivindo na túa caixa de cartón, ten todo o que precisa para sair adiante. Sen problemas, sen perigos, é unha vida tranquila. Mais a súa natureza é libre, e busca a liberdade, a liberdade plena, non a liberdade entre catro paredes, por moi fermosas que estas sexan. ¿Que fas ti, cando sobe e intenta acada-lo que por xusticia lle pertence?
- Doulle o dedo.

Sentiu un arrepío, cando na penumbra ( o sol quedara moi embaixo del ) descubriu algo, que daba novas forzas ós seus doridos membros.
O fin. O fin da muralla estaba alí, ó alcance da súa man. Podía tocala, agarimala. a liberdade. Chegaba á meta do seu camiño.
Ofuscado pola idea de conseguir o seu ben máis preciado, non se decatou da man xigantesca que brotou tra-lo muro, nen sentiu o dedo colosal, ata que este lle empurrou cara abaixo, negándolle, unha vez máis, a liberdade. Impedindo ó home ser libre.

Fuente www.buscacuentos.com

O Celta eo Depor gañan os seus enfretamentos

2012-01-29T23:19:00.002+01:00

O Deportivo da Coruña sumou a súa sexta vitoria consecutiva e a sétima nas últimas oito xornadas coa mestura habitual en Riazor de bos momentos de xogo, ocasións nas pavías e un final aberto que pon as doses xustas de sufrimento. Foi ante un Cartaxena que non puido superar o gol de Xisco, o primeiro da tempada para o esperado dianteiro balear, quen desequilibrou na súa primeira pelota, tras substituír a Riki. Nun partido con dúas expulsións no primeiro tempo, o conxunto de Oltra volveu deixar unha porta aberta ao tropezo como fixese ante o Xerez, a pesar das súas series vistosas e despois de asegurarse que Raíña salga nos resumos de televisión polas súas paradas. A fórmula de xogo e sufrimento, con todo, funciona: o Dépor afianza o seu liderado e cada vez acouta máis a fronteira do cuarto posto, o mal menor do play off con vantaxe de campo.
Coma se tivesen medo a que a hora máis propicia á sesta que ao fútbol contaxiase o xogo, Deportivo e Cartaxena mostráronse hiperactivos nun primeiro tempo cheo de sucesos. No medio das expulsións de Ayoze e Abraham Paz, e do gol de Riki, houbo ocasións, desaxustes defensivos, simulacros de lesións e actuacións decisivas dos porteiros. O conxunto ofreceu talvez os 45 minutos máis divertidos que Riazor vexa no que vai de tempada, quitando talvez a orxía de goles ao Guadalaxara en 15 minutos. Houbo tempo para algo de fútbol, tamén: o Dépor tivo refachos desas combinacións vertixinosas que se xeran nas turbinas de Bruno Gama e Guardado, que se lanzan nos eixos de Juan Domínguez e Valerón, e que teñen a Riki como destinatario último cos desmarques do madrileño.

Puido irse o Dépor con algo máis que o gol de Riki ao descanso. Xerouno o de Aranzujez asociándose ao mellor pé posible, o de Valerón, que lle puxo a pelota no corazón da área. Dubidou Riki ante a saída de Raíña, pero logrou peitear o balón e dirixilo á portería. O gol tranquilizou a Riazor e ao equipo, descolocados minutos antes por outra torpeza de Ayoze, que non soubo despexar primeiro e logo fixo tres faltas na mesma secuencia para ser expulsado ao evitar o contraataque franco de Toni Moral. Zozobró o Dépor por uns instantes, indeciso para pechar con tres, con Guardado como lateral ou con Álex Bergantiños incrustado na defensa. Case o aproveita Raimondi, con espazos pero perseguindo o balón, o que lle permitiu chegar a Aranzubía.

O ímpeto do Cartaxena freouno a dobre amarela a Abraham Paz, veterano de mil batallas que picou como un novato na guerra de guerrillas de Riki. A igualdade numérica plasmou de novo o que xa se ía vendo en Riazor: o mellor fútbol do Dépor. Raíña evitou máis goles coruñeses parando o cabezazo de Colotto e o tiro deGuardado tras unha gran xogada de Laure. O equipo branquiazul viviu os seus mellores momentos antes do descanso, con Guardado, Gama, Juan Domínguez e Valerón entoados, aos que se sumou un Laure moi activo en ataque. Ademais do gol, Riki outra ocasión tras unha brillante arrancada de Juan Domínguez, que non se decidiu a lanzar a porta.

Riazor gozaba coas ocasións e o xogo, saudando os impresionantes cambios de xogo de Zé Castro, entre outros detalles de calidade. Pero o panorama complicouse na continuación. O ritmo decaeu, e o Cartaxena atacou o costado esquerdo da defensa local. Raimondi peiteou un balón longo de Raíña e por ese corredor coouse Collantes, cuxo tiro tivo o empuxón de sorte para bater a Aranzubía tras un rozamento de Colotto. O Dépor tardou outra vez en recomporse e temeu vellos erros en partidos que parecían moi decantados ao seu favor. Puido solucionar o enredo Bruno Gama, pero o luso, fallón de cara ao gol, desperdiciou a gran combinación entre Guardado e Riki. O de Aranxuez deixou o seu sitio a Xisco, e o movemento non puido saírlle mellor a Oltra: outra internada de Laure, lanzada por Valerón, atopou ao balear desmarcado no segundo pau, onde só tivo que empuxar.

A entrada de Héctor Font deu máis empuxe ao Cartaxena. Riazor abocábase a outra tarde de sufrimento, cando o paso dos minutos empezou a penalizar a dous equipos con 10 xogadores. Sen ocasións claras, outra vez a sombra dun empate atenazó ao Dépor. Oltra introduciu a Borja case ao final, cando o equipo pedía algo máis de solidez antes. O ourensán case provoca un desgusto serio cun mal control que tivo que corrixir Zé Castro ante a chegada de Collantes. Foi o último susto antes de que Riazor celebrase un triunfo máis do líder de Segunda.

1-0, min 23: Riki. 1-1, min 60: Collantes. 2-1, min 70: Xisco.

Deportivo: Aranzubia; Laure, Colotto, Zé Castro, Ayoze; Alex Bergantiños, Juan Domínguez (Borja, min 87); Bruno Gama, Guardado, Valerón (Salomão, min 72); e Riki (Xisco, min 67).

Cartaxena: Raíña; Manu Torres, Abraham Paz, Chus Ferreiro, Txiki; Mariano Sánchez, Dimas, Lafuente, Toni Moral (Josemi, min 46); Collantes e Raimondi (Héctor Font, min 74).

Arbitro: Ocón Arráiz (Comité Rioxano). Expulsou con vermella directa ao lateral do Deportivo Ayoze (min.17) e por dobre amarela (min.38) ao defensa do Cartaxena Abraham Paz. Ademais, amoestou a Txiki (min.32), Mariano Sánchez (min.69) e Raíña (min.90), por parte do conxunto albinegro; e a Aranzubía (min.89), por parte do Deportivo.

O Celta de Vigo liquidou a balón parado a saída a Montilivi, onde o Xirona freou o xogo celeste pero non a chegada fulgurante de Túñez a unha falta lateral lanzada por Iago Aspas. O gol desatascou o panorama dun partido trabado para os de Paco Herrera, que con esta vitoria levan un refacho de cinco triunfos e 2 empates nos últimos sete partidos, en persecución dos postos de ascenso directo. Despois dunha primeira parte pouco atractiva a pesar da querenza de dominar do Celta, o equipo vigués atopouse máis cómodo no segundo tempo, e aínda que recibiu algún susto, puido manter a vantaxe e a meta de Yoel a cero, aumentando a súa marca de imbatibilidade.

A iniciativa do xogo que levou o Celta nos primeiros 45 minutos apenas inquietou ao Xirona, cómodo en defensa e presionando a zona ancha do xogo celeste. Atopou máis fluidez polas bandas, cos laterais activos e con Orellana asomándose pola esquerda. A psar da actividade e o bo pé de Oubiña, botou de menos máis mestura no centro do campo, onde Bermejo ocupou a mediapunta e o reaparecido Aspas a referencia de ataque. Nin un nin outro estiveron inspirados: o canteirán estivo preto de marcar na única pelota que xogou en condicións, tras iniciativa brillante de Orellana. O chileno disparou ao boneco coa dereita tras un slálom, nas xogadas máis claras de ataque do Celta.

Antes do gol de Túñez, no 43, Corominas errou ante Yoel a única ocasión do Xirona no primeiro tempo. Un balón longo que sorprendeu á zaga celeste, como antes o intentou Jandro no arranque do partido. O Xirona se esmeró en dinamitar o xogo do Celta, pero co paso dos minutos esqueceuse de xogar na outra metade do campo. O gol de Tüñez, con todo, pilloulle a contrapié, cando apenas sufría e contaba co empate ao descanso. Puido irse, de feito, 0-2 ao vestiario despois dunha gran parade do coruñés Dani Mallo tras tiro desde a frontal de Oier.

A segunda parte foi un escenario máis favorable para o Celta. Co marcador a favor e o contraataque sempre listo para picar, o equipo de Herrera sentiuse máis cómodo. Se seica, faltoulle precisión no último pase ante os espazos que gozaba. Hugo Mallo rematou con perigo en dúas chegadas case consecutivas e Toni, substituto de Bermejo, emulou a Özil cun violento disparo de zurda que se estrelou na cruceta. O Xirona puxo algo máis de mordente e rozou o empate: Migue rematou ao primeiro poste un centro de Jandro, e Benja atopou o peito de Yoel e logo o traveseiro tras un centro de José desde a dereita. Os últimos empurróns dos cataláns atoparon resposta celeste, con Joan Tomás pifiando un remate na área. Os tres puntos enchen as alforxas do Celta, que terá dous partidos seguidos en casa para intentar ao asalto aos dous primeiros postos.

0-1, min 43: Túñez.

Xirona: Dani Mallo; Jose, Tortolero, Migue, Juncà; Tébar (Juanlu, min 82), Dorca, Moha (Saizar, min 50), Jandro; Acuña (Benja, min 50) e Corominas.

Celta de Vigo: Yoel; Hugo Mallo, Oier, Tuñez, Roberto Lago; Natxo Insa, Oubiña; De Lucas (Joan Tomás, min 78), Bermejo (Toni, min 59), Orellana; Iago Aspas (David Rodríguez, min 71).

Árbitro: Hernández Hernández (Colexio canario). Mostrou cartón amarelo aos locais Moha, Jose e Corominas e ao visitante Bermejo.

Fonte Lavozdegalicia

Galicia Viva

Romxe de nosa Señora da Barca de Federico García Lorca

2012-01-29T10:00:00.001+01:00

¡Ay ruada, ruada, ruada

da Virxen pequena

e a súa barca!

A Virxen era pequena

e a súa coroa de prata.

Marelos os catro bois

que no seu carro a levaban.

Pombas de vidro traguían

a choiva pol-a montana.

Mortos e mortos de néboa

pol-as congostroas chegaban.

¡Virxen, deixa a túa cariña

nos doces ollos das vacas

e leva sobró teu manto

as foles da amortallada!

Pol-a testa de Galicia

xa ven salaiando a i-alba.

A Virxen mira pra o mar

dendá porta da súa casa.

¡Ay ruada, ruada, ruada

da Virxen pequena

e a súa barca!

Fonte Orixinal

Diogo xa ten as suas mans

2012-01-27T15:59:00.001+01:00

Diogo Farinhoto tocou onte a batería coas súas propias mans. O neno que conquistou a Galicia para que lle axudasen a coleccionar tapas coas que sufragar unha prótese ortopédica cumpriu o seu soño. O pequeno, acompañado pola súa nai, o seu avó e o empresario que desinteresadamente pagou a conta desta primeira man chegaban á clínica protésica de Matosinhos ás catro da tarde.
A esa hora seguía coa prótese de plástico que desde hai tres meses manexa para adoitarse á nova.

Dez minutos despois sorprendeu a todos unha vez máis sendo capaz, por primeira vez, de activar os electrodos da prótese e conseguir apertar a todos os presentes o nariz coa súa man dereita, onde ata agora e desde que naceu só tiña un coto. Imposible capturar a imaxe dese momento, xa que o acceso estaba restrinxido á familia, pero as bágoas coas que a nai abría a porta para que os fotógrafos puidesen tomar as primeiras impresións eran de enorme emoción. Só hai dous xeitos de acalar a loita dunha nai e a única lícita é a que onte saboreou Elisabete.

Tras dez meses falando publicamente e loitando sen parar para darlle esa oportunidade a Diogo, a muller non foi capaz de articular palabra pola felicidade que sentía. Ante os xestos de Diogo, sobraba calquera outra interpretación ou palabra. A xornada do neno comezou ás oito da mañá. A da súa nai comezou moito antes. Doce horas antes, xa de madrugada, aseguraba a La Voz estar moito máis nerviosa do que no seu día había estado cando deu a luz. Durante a mañá, a familia aínda sacou tempo para ir recoller tapóns e envases ás zonas limítrofes co Porto.

Diogo reiterou, como explica o seu avó Antonio, o que vén repetindo desde as últimas semanas: «¿Cando vou ter a miña man nova, esa que aperta?». Durante a súa chegada á clínica, o pequeno mantivo gran tranquilidade a pesar da expectación mediática que acompañou o seu caso.

Benefactor anónimo
O primeiro e máis emotivo encontro produciuse co empresario que veu persoalmente desde Lisboa acompañado pola súa muller para presenciar como lle colocaban a Diogo a man e abonar a totalidade da factura, por un importe de 8.400 euros. O home quere manter o anonimato, a pesar de que é moi coñecido en Portugal. Si accedeu a explicar o seu xesto. O benefactor, enxeñeiro civil xubilado, contou que se decidiu a axudar a Diogo cando se decatou de que a cooperativa coa que estaba a colaborar na recollida de tapóns fallara ao pequeno. «Parece que estaban a xogar co neno e iso non o podía permitir. O que me levou a axudar a Diogo foi un impulso, notei a frustración da nai», explicou.

Fonte Lavozdegalicia e foto de caminha

Suspendido o concerto de Michel Telo na Coruña

2012-01-26T18:18:00.004+01:00

Michel Teou non actuará na Coruña. A pesar de que se publicou na páxina web oficial do artista, de que o confirmaron os seus representantes en España e de que o propio Telo anunciouno durante a súa visita ao programa de Antena 3 El Hormiquero, finalmente o intérprete do popular Ai se eu pégoche non a cantará na cidade.

Hai unhas semanas, os representantes do cantante anunciaron que o brasileiro arrincaría nos próximos meses unha xira que tería só catro paradas en España: Madrid, Barcelona, Valencia e A Coruña. A cidade galega sería a encargada de abrir o tour español cun concerto que se celebraría o 1 de marzo no Coliseo coruñés. A axencia encargada da contratación do artista asegurou entón que as entradas se porían á venda, a través das canles habituais de venda, a un prezo de entre 25 e 30 euros. Con todo, a última hora, as negociacións para a contratación non chegaron a pecharse.

Segundo o representante de Teou, «o cliente botouse atrás no último momento, incumprindo o contrato que tiñan pechado inicialmente e deixando tirados tanto ao artista como á produtora». Desde Zambra, a axencia responsable da contratación do brasileiro, néganse a dar explicacións e atribúen a cancelación do concerto a «un problema de operatividade». Pola súa banda, Javier Rodríguez, director do Coliseo, admite que, aínda que houbo negociacións, en ningún momento chegou a asinarse nada.

Fuente Lavozdegalicia

Galicia debe 264 millons a industria farmaceutica

2012-01-26T15:49:00.000+01:00

Galicia debe 264 millóns de euros por subministración de medicamentos á industria farmacéutica segundo os datos que fixo publicos hoxe Farmaindustria. Na comunidade galega a débeda incrementouse nun 54,4% durante o último ano. Así Galicia pasou de deber 171 millóns de euros en 2010 a 264 millóns ao final do 2011.

A débeda do conxunto do Estado ascendía a 31 de decembro do 2011 a 6.369 millóns de euros, o que supón un incremento do 36% respecto da débeda coa que se pechou o ano 2010.

Por comunidades autónomas Galicia é a sétima comunidade que máis debe á industria farmacéutica. Andalucía é a que rexistra o maior nivel de débeda (1.523,7 millóns de euros), seguida da Comunidade Valenciana (1.292,5 millóns), Madrid (762,3 millóns) e Castela e León (573,4 millóns). As comunidades con menor nivel de endebedamento por subministración de medicamentos son Navarra (14,4 millóns), País Vasco (37 millóns), A Rioxa (46,6), e Estremadura (54,3).

No que se refire ao período medio de pagamento en Galicia situouse o ano pasado en 306 días. Ata catro comunidades acumulan máis de 800 días de atraso no pagamento por subministración de medicamentos a hospitais. A Comunidade Valenciana é a que rexistra unha maior demora (884 días), seguida de Baleares (848), Castela e León (816) e Cantabria (804). Andalucía e Castela-A Mancha superan os 740 días, mentres que as rexións que rexistran períodos medios de pagamento máis baixos son País Vasco (70 días), Navarra (73) e Estremadura (161).

Farmaindustria considera que as consecuencias desta elevada débeda poden ser «verdadeiramente dramáticas» chegando ata a afectar á subministración de medicamentos estratéxicos.

Praia de Rodas nas illas Cies

2012-01-25T23:37:00.000+01:00

Ver imaxe a tamaño orixinal aqui

Fonte Orixinal Valischka

Galicia mantén as suas oficinas no exterior

2012-01-25T23:19:00.000+01:00

O presidente da Xunta oficializó onte a decisión de manter abertas as tres delegacións que o Goberno galego ten no estranxeiro. Tal e como adiantou La Voz o pasado domingo, Alberto Núñez Feijoo descartou, nunha entrevista concedida a Servimedia, que a Xunta vaia prescindir dalgunha das legaciones de Bruxelas, Buenos Aires ou Montevideo, pero avanzou que se exporá situalas nas embaixadas, aceptando así a oferta do ministro de Exteriores español de concentrar oficinas autonómicas no estranxeiro dentro da rede consular co fin de aforrar fondos públicos. Feijoo indicou que xa se dirixiu por carta ao Ministerio de Asuntos Exteriores para anunciar que acepta e estudará dita opción.

O presidente galego recalcou a importancia da oficina da Fundación Galicia-Europa en Bruxelas, que cualificou como «imprescindible» para canalizar fondos comunitarios, así como a rede comercial que impulsa o Igape xunto á patronal galega en 14 cidades de todo o mundo, das que, dixo, 11 xa están en funcionamento.

Fonte Lavozdegalicia

Irmán do vento - M. Lourenzo González

2012-01-25T10:46:00.001+01:00

Este e o noso libro recomendado da semana, Irmán do vento - M. Lourenzo González.

Resumen:
"Soy koblai, de la tribu de Zalb. Soy iraquí y musulmán. Soy árabe. Soy Khaled Ben Sayiam, ciudadano del mundo." Irmán do vento, la novela de M. Lourenzo González, ganadora del Premio Merlín 2003, es la historia de Khaled, un joven de una apartada aldea del Irak que, como otro chico cualquiera, tiene una familia, tiene amigos, una casa, una vida, tiene un amor, tiene proyectos. Hasta que, de repente, la guerra. Irmán do vento es la crónica de la destrucción inexorable de todo cuanto Khaled es y de cuanto sueña ser. Irmán do vento es también la narración emocionante de la lucha contra ese destino impuesto y por la recuperación de la dignidad y de la esperanza. Irmán do vento es, pues, una novela de aventuras, en la que empleando dos narradores, uno que introduce la acción y otro que es el protagonista, cuenta lo que le acontece a Khaled, un chaval iraquí en medio de la reciente guerra. La acción transcurre, pues, en dos tiempos; en el primero uno de los narradores da cuenta de como el protagonista de la historia entra en su vida, y tiempo después se reencuentra con él, para darle su voz y relatar las condiciones de vida de su pueblo en tiempos de guerra. La novela refleja cómo la infancia, el sector más inocente de la sociedad, vive un conflicto bélico y sufre sus consecuencias más duras, sin ser consciente de las causas ni de las circunstancias en las que se desarrolla.

Fuente: Filix

Galicia Viva

Baltar abandona a política

2012-01-24T20:42:00.001+01:00

O sempiterno presidente da Deputación de Ourense, José Luis Baltar, anunciou esta tarde que deixa a política activa, nunha convocatoria para os medios de comunicación celebrada ás 18 horas. O veterano dirixente ourensán abandona o seu cargo na Deputación, como xa fixese hai dous anos coa máxima responsabilidade do PP na provincia. Mañá fará efectiva a súa renuncia.

O último barón da época de Manuel Fraga levaba máis de 20 anos de esmagadoras vitorias electorais en Ourense. Representou, xunto a Cacharro Pardo, o control provincial da época máis poderosa das maiorías absolutas de Fraga. En febreiro do 2010, cando meses antes deixara caer a súa intención de renunciar ao cargo da Deputación, sorprendeu coa súa intención de permanecer ata o 2015, algo que non puido ou non quixo cumprir.

En declaracións en rolda de prensa recollidas por axénciaa EFE, o barón dixo que «era o momento de deixalo» e que o PP está en «un momento doce». Quixo deixar claro que ninguén lle botou. E xustificou a súa renuncia no cumprimento de tres obxectivos: «A min non me botaría ninguén nunhas eleccións; non me botarían desde o partido porque tampouco o ía consentir, e que eu me marcharía cando quixese».

Non se pronuncia sobre a sucesión
«Este momento tiña que chegar porque non son eterno, e pareceume que era o momento adecuado», engadiu.
Baltar non quixo pronunciarse sobre a súa sucesión á fronte da Deputación provincial. Ante as especulacións sobre se o seu fillo acabaría á fronte do organismo, dixo: «Agora son un militante de base máis».

En xaneiro do 2010 Baltar deixou de ser presidente do PP ourensán despois de 17 anos de mandato, e o seu cargo pasou a desempeñalo o seu fillo, José Manuel Baltar Branco. Antes do congreso que acabaría con Baltar Branco -actualmente deputado autonómico e membro da mesa do Parlamento- como novo líder popular na provincia, entre o mes de novembro do 2009 ata o final de xaneiro do 2010, a Deputación de Ourense asinou 149 contratos laborais con 97 persoas -algunhas renovadas en máis dunha ocasión durante ese período-. Case unha cuarta parte delas foron compromisarios ou candidatos a compromisarios no congreso do partido.
Definiuse como «un cacique»

A rede clientelar de Baltar foi un dos segredos do seu éxito electoral. Unha das súas aparicións máis soadas nos últimos tempos foi nun mitin de campaña das municipais do 2011, cando a oposición denunciou que Baltar deu en man 3.000 euros a unha asociación veciñal de Xinzo. El mesmo proclamou no seu día que era «un cacique».O papel de Baltar pai xa foi menor na pasada campaña dos populares polas eleccións xerais que venceu Mariano Rajoy, onde se lle viu cansado.
O conselleiro de Presidencia e secretario xeral do PPdeG, Alfonso Rueda, xa dixo que considera é unha decisión coherente e que deixa o PP nunha etapa de éxito electoral.

Fonte La Voz de Galicia

Andres Do Barro - O tren

2012-01-24T10:00:00.000+01:00

Oxe como cancion da semana temos unha de Andres Do Barro - O tren.

Grazas por visitar Galicia Viva

Imaxes do estadio municipal de Riazor co escudo do Deportivo

2012-01-23T22:39:00.001+01:00

Descargar e imaxe a tamaño completo aqui

Descargar e imaxe a tamaño completo aqui

Autor da foto Beninho

Foto orixinal de wikipedia aqui

O PPdeG prevé máis recortes nos orzamentos de Galicia

2012-01-23T20:12:00.002+01:00

O portavoz parlamentario do PPdeG, Pedro Puy, recoñeceu hoxe que o máis probable é que a Xunta teña que "tomar decisións de restrición adicional do gasto" nos orzamentos galegos tras a aprobación dos estatais en marzo.

Nunha rolda de prensa no Parlamento, Puy dixo que espera que estes recortes adicionais "non afecten o núcleo duro do estado de benestar", aínda que suporán "maiores esforzos e sacrificios e unha petición temporal, ata que a situación arránxese, á administración, os empregados públicos e ao conxunto da sociedade".

En todo caso, puntualizou que a decisión lle corresponde á Xunta e as medidas "concretaranse e serán presentadas no seu momento".

Por agora, o Goberno galego está a analizar as previsións de crecemento da economía española e os efectos que terán as medidas para reducir o déficit, e despois aplicará as restricións "onde sexa máis xusto, máis equitativo e menos prexudicial para o crecemento da economía galega", explicou.

Puy instou a ser "prudentes" sobre esta cuestión á espera de coñecer o "saldo neto" entre a negativa situación económica, tras a entrada en recesión da economía española anunciada polo FMI, e o que considera "medidas positivas" adoptadas por parte do Estado.

Neste sentido, lembrou que o incremento do IRPF suporá un aumento da recadación e que o Goberno aceptou aprazar o pago das débedas das comunidades de cinco a dez anos, pero, aínda así "é evidentemente todas as administracións públicas van ter que axustar a súa previsión de ingresos", admitiu.

Puy manifestou que todas as Administracións territoriais "terán que adaptarse ao novo contexto que todo o mundo prevé que van ser de recesión" porque as previsións económicas "non se van a cumprir", lembrou en referencia aos cálculos feitos polo Goberno socialista, e isto terá o seu reflexo nos orzamentos estatais.

Polo que respecta a cales poden ser os recortes concretos en Galicia, Puy explicou que o mellor é optar por "ser máis eficientes" e distinguir entre os servizos públicos básicos do resto de cuestións "que non inciden tan directamente no benestar das persoas".

Entre estes dous ámbitos, considera que "hai unha marxe" e "elementos suficientes de xuízo" se se analiza o que están a facer o conxunto das comunidades autónomas "incluso as mellor financiadas como o País Vasco", puntualizou, para conter o gasto público.

Ademais, considera que Galicia se atopa situada "mellor que outras" porque xa recortou o orzamento máis dun 15 por cento nos últimos anos

Tamén apuntou que, coas medidas temporais aprobadas polo Goberno para paliar o déficit, "estamos en bo camiño" e espera que "cando se adopten as demais reformas estruturais podamos saír do buraco económico no que estamos".

Fonte Faro de vigo

O Depor ainda mais lider e o Celta empata co Cordoba

2012-01-23T15:58:00.001+01:00

O Dépor volve levantar o fortín de Riazor como primeiro alicerce na súa carreira cara ao ascenso despois de impoñerse 1-0 a o Villarreal B. Nove vitorias, un empate e unha derrota avalan a súa ambición tras unha primeira volta na que o seu estadio se converteu en celeiro de puntos, pero tamén no bálsamo máis eficaz para restañar as súas feridas a domicilio. O campión de inverno gozou dunhas cifras practicamente perfectas na Coruña, onde ao abrigo da súa espléndida afección sente forte e ata case invulnerable.

Só no seu campo conseguiu máis goles (23) que todo un candidato ao ascenso como o Córdoba (21) e só un menos que outro recentemente descendido, o Hércules (24). Guardado marcou cinco dos seus oito goles e Lassad catro dos sete. En cambio, dos catro en Liga de Riki só un chegou en Riazor.
Pero este Dépor practicamente incontestable na primeira volta no seu estadio só se destaca como o segundo mellor da época recente. Tamén en Segunda División, o da tempada 82-83 marcou un fito imposible de bater, porque gañou todos os partidos que disputou como local no tramo inicial do campionato: dez partidos e dez vitorias, vinte e cinco goles a favor e só catro en contra.

Pero aquel Dépor adestrado por Arsenio e que contaba no seu persoal con futbolistas como José Luis, Vicente Celeiro, Ballesta, Peralta, Jorge ou Piña quedou ás portas do ascenso tras desinflarse na segunda volta. Este último recórdao así: «Foi a miña última tempada e non iamos de fanfurriñeiros nin de favoritos de nada, pero empezamos moi ben, fomos moi regulares e sabiamos que calquera posibilidade de ascenso pasaba por que de casa se escapasen o menor número de puntos posible».

Por culpa do golaveraxe

A pesar do seu excelente primeira volta, aquel equipo coruñés quedou ás portas do ascenso a Primeira. «Foi por golaveraje co Mallorca -recorda-; gañámoslles en Riazor por 3-1, pero perdemos alí por 3-0 e ese gol matounos». O certo é que na última xornada bastáballe cun empate na Coruña fronte ao Raio, pero perdeu por 2-1, aínda que contan as crónicas que a segunda parte se alargou máis aló do minuto 50. Foi a tempada máis recordada de José Luis. Marcou 16 goles e proclamouse Pichichi de Segunda, un galardón que non volveu a gañar ningún outro centrocampista no fútbol español. «En relación ao Dépor actual nós eramos máis agresivos, máis compactos, máis fiables, porque actuabamos máis como equipo», apunta.
Con algunha individualidade brillante e un xogo colectivo aínda con ampla marxe de mellora, o Dépor actual volve ilusionarse en Riazor.

O Celta e o Córdoba empataron sen goles no Novo Arcanxo tras un partido vistoso no que os andaluces demostraron que son un dos equipos que mellor tratan a pelota de toda a categoría. O Celta sufriu durante 75 minutos e non acabou atopando o seu sitio no campo ata o tramo final, grazas aos contragolpes. Herrera apostou por Catalá e Bellvís para suplir as baixas de Lago e de Túñez.
O mellor da primeira metade para o cadro celeste foi o resultado. Un Celta incómodo non atopaba o camiño para pisar campo contrario. O Córdoba practicou un xogo curto marabilloso, totalmente equilibrado, e acurralou ao conxunto de Paco Herrera na súa propia área. Sen respiro. As poucas ocasións nas que o Celta roubaba con intención de saír á contra, os verdibrancos recuperaban o esférico grazas a unha presión asfixiante en todas as liñas do campo. López Garai estivo inmenso, talvez en busca dunha explicación meses despois da súa enigmática saída de Vigo.

Fonte La voz de Galicia

¿Como se di Galicia noutros idiomas?

2012-01-23T09:00:00.000+01:00

Alemán:Galicien
Arabe: غاليسيا
Bieloruso: Галіцыя
Checo: Galicie
Chino: 加利西亚
Coreano: 갈리 시아
Croata: Galicija
Euskera: Galizian
Francés: Galice
Georgiano: გალიციაში
Hebreo: גליציה
Japones: ガリシア
Latín: Gallaecia
Macedonio: Галиција
Persa: گالیسیا

Madrigal a cibda de Santiago de Federico García Lorca

2012-01-22T10:00:00.014+01:00

Chove en Santiago

meu doce amor.

Camelia branca do ar

brila entebrecida ô sol.

Chove en Santiago

na noite escrura.

Herbas de prata e de sono

cobren a valeira lúa.

Olla a choiva pola rúa,

laio de pedra e cristal.

Olla o vento esvaído

soma e cinza do teu mar.

Soma e cinza do teu mar

Santiago, lonxe do sol.

Agoa da mañán anterga

trema no meu corazón.

Fonte orixinal

Imaxe da Torre de Hercules

2012-01-21T10:00:00.012+01:00

Link para ver imaxe a tamaño orixinal

Impresionante imaxe da torre de hercules, unha foto feita por Xoan Anton

Fonte orixinal

Grazas por visitar Galicia Viva

Informatica en Galego, o sistema operativo Trisquel

2012-01-20T18:00:00.000+01:00

Trisquel GNU / Linux é unha versión do sistema operativo GNU que emprega o núcleo de Linux-libre. Os principais obxectivos son a producir un sistema operativo completamente de balde, doado de usar, completo, e co apoio boa linguaxe. Versións actuais inclúen traducións para a lingua galega, inglés, español, catalán, éuscaro, chinés, francés, indio e portugués.

O nome do proxecto vén do símbolo celta Trisquel, composto por tres espirais entrelazadas. O logotipo da distribución é un feito Trisquel a unión de tres remuíños de Debian, como un xesto de agradecemento para o proxecto no que se basea.

O proxecto comezou en 2004 co patrocinio da Universidade de Vigo, e foi presentado oficialmente en abril de 2005 con Richard Stallman, fundador do proxecto GNU, como un invitado especial. Foi inicialmente desenvolvido como unha distribución baseada en Debian, pero os repositorios fonte, modificado polo Ubuntu, co lanzamento da versión 2.0, no verán de 2008. O proxecto ten os seus propios repositorios, que son derivados de Ubuntu, pero con todos os programas propietarios eliminados. As diferenzas inclúen a eliminación de tódolos paquetes non-free e substituír a versión do núcleo linux orixinais sen firmware propietaria linux-free, ea adición de varios paquetes.

O 11 de decembro de 2008, Trisquel GNU / Linux foi incluído pola Free Software Foundation na lista de GNU / Linux libres4 100% dispoñible na páxina web de GNU, seguindo o proceso de verificación para garantir o compromiso do equipo de desenvolvemento Trisquel e comunidade para promover e distribuír só 100% software libre.

Edicións:

Hai tres edicións principais da distribución dispoñible para descargar. O primeiro, chamado simplemente Trisquel está deseñado para uso persoal e doméstico. Edu Trisquel para as escolas de todas as idades e Pro Trisquel, para pequenas e medianas empresas. Todos están dispoñibles en imaxes iso 32 e 64 discos de bits nun estándar de CD-R, excepto para a edición Pro, que debido ao seu tamaño esixir un DVD-R.
Todas as edicións inclúen este software en común:
Linux-libre núcleo.
Ou GNOME LXDE ambiente de traballo.
Navegador baseado en Mozilla Firefox.

Trisquel
A gran cuestión da distribución é designado para uso doméstico, incluíndo ferramentas de rede, multimedia, deseño e software de oficina e xogos. Inclúe unha aplicación de media center que pode xogar protexido de DVD e máis formatos de vídeo e audio.

Trisquel Edu
Trisquel servidor LTSP controlado a través iTALC.
O 21 de setembro de 2008 foi presentada a primeira Release Candidate desta ferramenta educativa. Foi en base a experiencias de proxectos anteriores con software educativo, debido ás súas orixes na universidade, as primeiras versións do Trisquel incluíu unha gran variedade de ferramentas científicas, Enxeñería e ensino, da escola e inclúe a tecnoloxía orientada a moitos como o sistema LTSP thin client eo director de aulas iTALC. Tamén inclúe un sistema dixital whiteboard de baixo custo, usando un proxector LCD, un Wii Remote e solucións de software especializado permite a substitución de hardware máis caro.

Trisquel Pro
Trisquel Pro é un sistema operativo pensado para pequenas empresas. Inclúe unha selección de software de xestión empresarial, incluíndo AbanQ, OpenbravoPOS e GnuCash entre outros. É orientada sobre todo para o mercado español, como algúns destes programas foron deseñados para o marco xurídico español e fiscal, pero a maioría das aplicacións pode ser empregado en todo o mundo. A colección completa de aplicacións son ferramentas de uso xeral, incluíndo un firewall gráfico, software antivirus para verificar as particións Windows e un sistema de backup automático. Foi lanzado oficialmente na feira internacional SIMO, en novembro de 2007.

Actualmente Trisquel encontrase na version 5.0, mas informacion aqui.
Fonte Wikipedia.

O Arcebispado de Santiago asegura que a Policía fai "todo o posible"

2012-01-20T16:40:00.000+01:00

O arcebispo de Santiago, Julián Barrio, asegurou que a Policía continúa facendo "todo o posible" para localizar o Códice Calixtino e conseguir que volva "ao lugar do que nunca debeu saír", o arquivo da Catedral compostelá.

Así o asegurou, en resposta a preguntas dos presentes no almorzo informativo do Fórum Europa Tribuna Galicia, que se celebrou este venres e no que monseñor Barrio asegurou non dispoñer de información nova sobre as investigacións para tratar de localizar o Códice.

Sobre as responsabilidades da Igrexa nesta desaparición, Julián Barrio recordou que a basílica compostelá gardou o Códice durante 800 anos e cualificou a súa desaparición de "desgracia" que están "a sufrir" todos os membros da comunidade eclesiástica.

Na mesma liña, asegurou que se están a tomar medidas para previr os roubos que están a afectar a numerosas igrexas de núcleos rurais de Galicia, aínda que admitiu que "en non poucos casos" estas medidas "non" deron os resultados desexados".

OBRAS NA CATEDRAL

Sobre as obras que está previsto realizar sobre a Catedral de Santiago, o arcebispo confiou en poder executalas por completo co obxectivo de que no próximo Ano Santo, 2021, a basílica estea "en todo o seu esplendor".

Non obstante, admitiu que realizar todas as actuacións incluídas no Plan Director leva consigo "non só tempo" senón "unha cantidade de diñeiro non pequena" que será "difícil de conseguir" na actual situación económica.

Finalmente, Julián Barrio anunciou a súa intención de convocar proximamente un sínodo na igrexa compostelá co fin de "avivar a responsabilidade na comuñón eclesial" en todos os que a forman e "mirar ao futuro con esperanza".

O arcebispo recordou que hai 102 anos que non se celebra un sínodo no seo da igrexa compostelá e confiou en que o actual período de tempo, ata a celebración en 2021 dun novo Ano Santo, sexa o "axeitado" para a súa celebración.

Fonte EuropaPress

Galicia Viva

Pastor insiste que levan o AVE en Galicia porque a rexión "non é máis que ninguén", pero "non será menos"

2012-01-19T21:03:00.000+01:00

O Ministro do Desenvolvemento, Ana Pastor, insistiu o xoves que a alta velocidade que vai Galicia infraestrutura autónoma que ter "apropiado para o século XXI", xa que "hai máis que ninguén, pero non será menos que ninguén. "

Falando de prensa co presidente da Xunta Fitur, Alberto Núñez Feijoo, o ministro dixo que "cando o transporte funciona ben, máis turistas chegan, teñen un servizo de calidade e podes ficar máis tempo", por de xeito que está empenhada en mellorar infraestruturas en Galicia.

"Para nós, a mellora da calidade dos servizos públicos, o transporte é unha prioridade. E tamén que Galicia infraestrutura ferroviaria foi adaptada ao século XXI. Eu dixo naquel momento que Galicia non é máis que ninguén, pero infraestrutura non é ser inferior a ninguén ", subliñou.

Entón o pastor reiterou que o compromiso do Goberno de Mariano Rajoy é "de alta velocidade con infraestrutura de Galicia e do aeroporto e servizo de calidade dando" aos cidadáns, mentres que engadiu que o seu ministerio vai traballar para os servizos son "punto" e "cumprir" con todas aquelas persoas que viaxan para Galicia.

Neste sentido, o presidente da Xunta dixo que está convencido de que o ministro de Desenvolvemento "será cada vez máis rápido" os cidadáns para Galicia, a fin de ter este destino turístico "máis preto que nunca."

Ficar máis tempo e gastar máis

Durante a súa visita á Fitur, Feijoo explicou aos medios de comunicación para participar desta feira é algo inevitable na axenda dun presidente rexional, se o turismo é "a primeira industria en España, os poucos que foron exitosos en 2011. "

No caso de Galicia, Feijoo recordou que o ano pasado, o número de visitantes aumentou en preto de seis por cento, a pesar da crise económica. "O que temos que facer este ano é consolidar a Galicia como un destino turístico e seleccione o destino que os visitantes da comunidade estar máis tempo e gastar máis", afirmou.

Segundo o director rexional, o turismo segue a ser "esencial para a economía galega." De feito, recordou que, na última renovación de Goberno decidiron que este sector depende directamente da Presidencia, demostrando o seu "compromiso político" por parte da industria.

O Xeodestinos turisticos de Galicia en Fitur

2012-01-19T12:23:00.000+01:00

Galicia vai participar entre 18 e 22 de xaneiro, na 32 ª Feira Internacional de Turismo de Madrid, Fitur, que será comercializado en "Galicia" como marca a través de case vinte presentacións de recursos turísticos pertencen ao catro provincias de Galicia eo seu mapa de 'Xeodestinos' como unha ferramenta clave.

En concreto, Turgalicia vai Fitur cunha superficie de 1.293 metros cadrados para promover o turismo de Galicia, que será a nosa marca turística propia, con dez produtos de turismo de cabeceira, e mapear diferentes presentacións Xeodestinos localidades ou rexións. O presidente Galego , Alberto Núñez Feijoo,vai a visitar feira de turismo o mércores 18.

Así, a participación na Fitur galega abre o mércores 18 ás 13h30 coa presentación de Turismo de A Coruña sobre eventos e recursos turísticos da cidade.

Xa o xoves será a quenda de recursos turísticos presentación Vigo, que dan forma á Comunidade de Terra Cha A e da presentación do novo guía para Ratos Santiago de Compostela, organizada polo Turismo de Santiago.

En 0:30 o xoves, tamén vai acoller a presentación da celebración do "Almoço 2012 ', que seguirá as ferramentas promocionais dos provincia de Ourense de 2012, nun evento organizado pola Ourense de Provincial.

Durante a tarde do 19 de Galicia posto tamén vai acoller a presentación Arousa Norte accesible como un destino turístico, o 50 º aniversario da Festa do Carballiño Octopus (Ourense), a cidade de Muxía e turismo en Fisterra ( A Coruña).

Jornads última

Finalmente, o último día da Fitur, Galicia presenta aos visitantes Rías Baixas destino como "competitivo e de calidade" e ha liberar a cidade de As Pontes Coruña.

Ademais, a promoción terá un lugar na área metropolitana da Coruña e iniciativas de turismo nova do Concello de Ferrol.

Fonte Elmundo

Memorias dun ninguén de Carlos Mella

2012-01-19T10:00:00.000+01:00

O noso primero libro da semana:
Contar o pasado para traelo ao presente é o obxectivo de Carlos Mella en Memorias dun ninguén. Desde a senectude o protagonista percorre o fío do tempo vivido: a Guerra Civil vista a través dos ollos dun neno, a mocidade durante o franquismo, a fartura da ilusión e as ambicións logradas... a inanidade final. O autor de Non somos inocentes volve contemplar os tempos idos porque, fóra dese escenario dá brincos a vida, os actores non somos ninguén.

Comprar en Amanzon

Galicia e segunda comunidade coa taxa mais baixa natalidade

2012-01-18T21:33:00.000+01:00

Galicia foi a segunda rexión con menor taxa de natalidade entre xullo 2010 e xuño de 2011, cunha taxa bruta de 8,02, detrás de Asturias, con 7,43, e máis de dous puntos debaixo da media (10,46), segundo datos facilitados mércores polo Instituto Nacional de Estatística (INE).

A taxa de natalidade - taxa brutas son o número de eventos (vodas, nacementos e mortes) por mil habitantes - foi reducida para o primeiro semestre de 2011 en todas as comunidades, agás en Andalucía, Asturias, Euskadi, La Rioja ea cidade autónoma de Melilla.

Entre xullo de 2010 e xuño de 2011, que tiña unha taxa máis baixa foron Asturias (7.43), Galicia (8,02) e Castilla y León (8.13). No outro extremo están Murcia (12.16), Cataluña (11,42), Madrid (11,38) e Andalucía (11,21), alén de Ceuta (15,10) e Melilla (18,63).

Expectativa de mortalidade Vodas e vida

No período de xullo 2010 a xuño de 2011, as maiores taxas de mortalidade ocorreu o Principado de Asturias (12,03 óbitos por mil habitantes), Galicia (11,02), Castilla e León (10 , 98), Aragón (10,18) e Estremadura (10.00).

En relación ao matrimonio, a taxa alcanzou 3,46 en Galicia, unha décima por baixo da taxa estatal (3,57) segundo datos publicados polo INE.

Mentres tanto, a esperanza de vida está no galegos 81,77 anos para ambos os sexos, 78,36 para homes e 85,12 para as mulleres.

Asemblea do Estado

En España, 230 537 nenos nacidos entre xaneiro e xuño do ano pasado, representando un aumento de 1,1 por cento no mesmo período en 2010, cando houbo un descenso do 1,7 por cento en comparación aos datos rexistrados na 2000, a través da consolidación de datos do Movemento Poboación Natural facilitados polo INE.

Con relación a nacementos de nais estranxeiras, sumaron 43.942, 19,1 por cento do total. Isto tamén implica un descenso con respecto ao ano anterior, cando os nenos nacidos 3142 e representaron 20,2 por cento de todos os nacementos rexistrados en España.

Neste sentido, o INE dixo que os recentes desenvolvementos na fertilidade difire entre as mulleres españolas e estranxeiras que viven no país como entre os primeiros, o número medio de fillos por muller permanece en 1,33 desde 2010. Con todo, entre estes últimos, diminuíu a 1,61 nos primeiros seis meses de 2011 a partir do 1,64 informar en 2010.

Tamén a idade media da maternidade, que está estimada en 31,3 anos para todos os cidadáns, é "moi diferente" entre os dous grupos, xa que estímase que entre xullo 2010 e xuño de 2011 foi de 32 anos para español e de 28,8 anos para estranxeiros, como reflexo das estatísticas oficiais.

Ademais, 35,5 por cento dos 485.252 nacido en España en 2010 eran nai solteira, o que reflicte "unha nova alta" no número de nacementos de nais solteiras no país.

O INE dixo que estas cifras dan un paso na "tendencia continua para arriba" no número de nacementos de nai solteira en España e que desde 2006 houbo un aumento de 7,2 por cento. Así, aquel ano representou 28,3% do total en 2007 alcanzou 30,2%, un ano despois fíxose a 33,15% e en 2009 representaron 34,4% do total de nacementos.

Con todo, os números tamén varían en resposta a nacionalidade das nais. Entre a conta Español para 34,4 por cento dos nacementos nai solteira mentres que entre os estranxeiros residentes no país, chega a 39,9 por cento dos nacementos.

En canto aos indicadores de curto prazo da fertilidade, mantívose estable ata xuño de 2011 a 1,38 nenos por muller, semellante á rexistrada en 2010, cando caeu de 0,01 puntos en relación ao ano anterior. En resposta á nacionalidade das mulleres, a media é de 1,33 nenos entre os españois e de 1,61 entre as mulleres estranxeiras, cuxa taxa está a diminuír constantemente dende 2002, cando se estima en 2,05 fillos por un.

Máis esperanza de vida é MORTE MÁIS

Por outra banda, o INE dixo que a esperanza de vida ao nacer chegou en 2010, 78,9 anos para os homes e 84,9 nas mulleres, o que representou 0,4 e 0,3 anos respectivamente, que o ano anterior. Con todo, reduciu "un pouco" a partir de xullo de 2010 a xuño de 2011. Tras a idade de 65 anos de idade, a esperanza de vida media é de 18,3 anos, do sexo masculino, e 22,3 máis, se do sexo feminino.

Con relación á mortalidade no primeiro semestre de 2011 matou 201.522 persoas, 3,8% superior ao mesmo período do ano pasado. Así, a taxa bruta de mortalidade é de 8,40 mortes por mil habitantes, en comparación con 8,25 en 2010. 2,4 por cento das mortes foron de estranxeiros.

En 2010, o crecemento natural da poboación que vive en España foi reducido para 105.018, 5,0% menos que o ano anterior.

Durante os primeiros seis meses de 2011, o continuo declive das taxas de natalidade e do aumento do número de mortes acentuaron a tendencia de caída do crecemento vexetativo, que foi 29.015 persoas, 25,6% inferior ao mesmo período en 2010 explica o INE.

Fonte EuropaPress

Contos en Galego II,A soidade non se comparte,Cando non se sinte máis ca dor e Paxariños preñados

2012-01-18T12:00:00.002+01:00

A soidade non se comparte

A tarde estaba sendo a típica tarde de praia, chegara deica as seis, tirárame xunto os meus colegas e comezamos a falar das nosas cousas, e coma non, estando na praia, das típas cachondas que se puñan a tiro da nosa vista. Chasquidos, codabazos e rápidos xiros de pescozo, en ocasións de mais de noventa graos. Algún chapuzón cando apretaba o calor, comentabamos como nos fora a semana e xa íamos planexando o fin de semana que tiñamos por diante.
Xa debían ser preto das sete da tarde e o día comezaba a nubrarse, non moito, pero de cando en vez algunha nube tapaba o sol, baixando a temperatura dos nosos corpos tendidos nas toallas. Nun xiro de cabeza decateime da chegada dunha nova rapaza, unha planta impresionante, vestía unhas mallas apretadas e un top todo en negro, e tiña unha expresión coma de estar ausente na súa cara, de non decatarse da xa pouca xente que quedabamos na praia. Os meus amigos pouco tardaron en decatarse da sua chegada, e coma non, comezaron os comentarios:
-Menudo pivón!
-A ver como se quita a roupa, encántame.
As expresións típicas dun grupo de tíos de maís de vintacinco anos tirados nunha praia.
Pero a min cautivárame esa expresión fría e ausente da súa cara, e a súa forma de andar e de moverse, de extende-la toalla, de tumbarse nela, non sei, tiña algo diferente ó resto das tías que mirara en toda a tarde, tiña estilo propio, e iso non se pode mercar en ningures, Túmbouse inda vestida sobre a toalla, deixando pasar certo tempo, demasiado para os meus inquedos amigos, para comezar a descalzarse primeiro, e logo quita-las mallas. Ben visto era algo moi intelixente,ó sol xa non apretaba moito e ela íase quitando roupa conforme comezaba a notar sensación de calor. Despois de quitarse o top e quedar cun biquini negro e mínimo, quedamos uns minutos cos ollos postos nela, cousa da que penso que había tempo que se decatara, pero parecía coma se o ignorara ou non lle daba importancia ningunha. Sen do xa aste e media decidimos ir tomar unha cervexa fresquiña e rematar coa sesión de praia por hoxe, eu mentres recollía ás miñas cousas mirei cara á rapaza do biquini negro, ela miraba cara a nos, pero cunha cara inexpresiva, coma se alí non estuveramos, miraba cara nos sen mirarnos, ou eso pensaba eu.
No bar eu non podía quitarme a súa imaxe da cabeza, falabamos do que faríamos pola noite, pero eu non atendía a nada, non estaba alí, estaba inda na praia. Apurei o derradeiro sorbo da cervexa, dixen que o da noite me parecia ben, sen saber o que íamos facer, e coa excusa de ir visitar unha tía miña marchei quedando en chamarnos pola noite para concreta-la hora de quedada.
Xa no coche soamente tiña na cabeza a rapaza da praia, e deica alí decidín ir, sen saber ben porque, apurando as marchas co medo de que xa non estivera alí tumbada. Aparquei preto da praia, collín a toalla e apurei o paso cara ó sitio onde ela se atopaba, xa dende lonxe, alzando a vista a mirei, fun aminorando a miña marcha e senteime no paseo para calmarme un pouco, pois estaba nun estado de ansiedade anormal en min, aproveitei para fumar un cigarro e sentado alí recapacitei pra ver se sabía ben o que estaba a facer,fumando e mirándoa xa descaradamente.
Ela decatouse da miña presencia, acercouse á orilla pra mollarse os pes, e coas mans o resto do corpo, pouco a pouco, mirando cara ó mar coma buscando algo, algo que perdera ou que lle faltara e non soubera ben o que era. Cambiou de postura na toalla, gardou o libro que tiña aberto, e vxirouse cara a onde eu estaba, pero sen mirarme a min, miraba cara o final da praia, da xa case valeira praia. Despois púxose cara arriba mirando ó ceo, aproveitando os derradeiros raios de sol, eu preso dunha ansiedade voraz, descoñecida por min, sentía a necesidade de acercarme a ela, de mirarlle a esos ollos tristes.
Acerquime, eu penso que a modiño, pero as miñas pernas pisaban firmes na area e camiñaban con decisión, maias a presa que a miña cabeza. O chegar xunto a ela díxenlle:
-Hola, ¿estás soa?.
Menuda frase que me saíu, era a peor tarxeta de presentación que un podería ter nese momento, a miña cabeza parecía non coordinar ben. Claro que estaba sóa, incruso na praia poida que estubéramos os dous sós.
-Si, claro que estou soa!
-Xa sei, perdoa e que as veces non sei ben o que fago nin o que digo.
-Xa miro. E ti tamén pareces só.
-Si, é que estaba no bar pero aburrínme de facer planes para esta noite, e non me apatecía estar agora cos meus amigos.
Incorporouse levemente na sua toalla e comezou a mirarme, agora xa miraba dunha maneira concreta, ¡mirábame a min!, e eso fíxome sentirme algo maís cómodo.
-Se deixaches ós teus amigos é que non che fan moita compaña ¿non?, díxome.
-Non, non é eso, é que non seiben..., vinte antes, cando marchamos, e algo dentro de min fíxome voltar, e eiquí estou, sen saber ben o que fago.
-Quizais fora a túa soidade a que te fixo voltar.
-Poida que si.
-Entón teño eu razón, estás só.
-Pois poida que si, pero eu non fago estas cousas, queri dicir que non son un atrevido nin moito menos.
-Xa se mira, a min non me pareceches en toda a tarde, incruso cando te sorprendía mirándome apartábasme os ollos coma avergoñado.
-Si, é verdade
Púxenme lixeiramente colorado, e pedíndo permiso estirei a toalla o seu carón e senteime onde a ela.
-Entón a soidade venceu a miña timidez. pregunteille.
-Iso parece, non ves, agora estás eiquí sentado, e fai menos dunha hora mirábasme por riba das cabezas dos teus amigos. Debe ser maior a túa soidade que a túa timidez.
-Pode ser, pero nembargantes ti tamén estás sóa, e antes, cando mirabas deica nos, parecías non vernos.
-Si, simplemente miraba, non buscaba compaña, e menos de tres tíos sós, poderíades serme uns pesados. Pero ti volveches por algo.
-Pola miña soidade, parece ser, ¿non?.
-Si, pero mellor dime que volviches por min, queda maís bonito.
-Claro, volvín por ti, pra ver se seguías sóa.
-¿Pra ves se estaba sóa, uo pra acabar coa túa soidade?, porque a soidade non é algo que se poida compartir.
-Non sei, confúndesme, por todo un pouco debeu ser.
-Pois deitate eiquí conmigo e compartamos os derradeiros raios de sol.
E deitándome na toalla, sentindo acaricierme polos derradeiros raios do sol desa tarde, deixei de sentirme só, compartindo en silencio aquel precioso atardecer na compaña dunha rapaza de profundos ollos marróns, que xa perdera esa mirada de perdida coa que chegara á praia pola tarde. Agarroume unha man e díxome:
-¡E tan triste estar só!

Cando non se sinte máis ca dor.

Cando un desconxunto de paxaros cantan, desafinan ao lonxe, se non é certo que unha sombre de ateigamentos e esquinas cravadas no peito de candanseu falan. Hoxe non teño forzas, un deus da nada, baleiroume o peito que tiña cheo de soños. Non me queda nada. A libertade, veu acompañada de soedade, que tamén de soidade. Para cando un curruncho de gaivotas limparán as orelas do meu mar salgado? Hoxe non nado, non quero nadar, nin frotar, somentes afundir no meu chanzo profundo que me leva de eiquí até onde a miña mente se encarcela noutro mundo que é posible. Se cadra a esperanza non a perda, pero o desexo, é oposto. Porque opostos somos todos. Así, coma un Beatle coñecido, coma un John perdido na paz da vangarda galega, peta no meu corpo, cheo de cadaleitos miúdos e calados, a inspiración feita anacos, e un milleiro de bicos para os cans; que quen sabe a onde poderemos chegar, se un coitelo se nos crava no fondo do mediastino enternecedor. Un irmán me abandonou. Agora xa non hai volta atrás, nin remedio nin solución.
Só o aguante que me bicou na caluga dos desprevenidos, mañá volverá co seu sorriso e coa súa mirada, entre voces caladas, xesticulacións sensibles e pensamentos que nos invaden a todos.
Hoxe é todo, mañá será outro día.

Paxariños preñados

Preto de seis meses levaban de relación, de eles catro vivindo xuntos, e todo era perfecto, os dous devecian por unha relación estable tra-los seus movidos derradeiros anos, e non se esixían demaís un ó outro. Eran duas almas necesitadas de descanso, dun descanso que por fin atoparan xuntos, a postadolescencia e a xuventude soamente fai atormentar as almas nalgúns casos. O tempo transcorría paseniño, primeiro en días, logo en semanas, entre os seus traballos e as horas en común no piso vividas, que foron pasando da inicial paixón desbordada ó mútuo acoplamento entrte eles e o espacio compartido, sen maiores necesidades individuais.
Pasados os dous primeiros meses de vida en común, e dun dualismo ególatra típico das parellas con tantas demoras afectivas, comezaran a relacionarse cos veciños de seu edificio, en especial cunha parella da súa idade que vivía no piso de enriba. Comezaron as ceas como invitados, como anfitrións, que mais tarde serían xa ceas de amigos, pasando do formalismo distante inicial a unha amizadde necesaria, ben comprndida e compartida polas duas partes. E coma a outra parella tiña un neno de poucos meses tamén este entrou a formar parte da relación case simbiotica establecida pola necesidade de relacionarse de ambo-los dous núcleos afectivos. O neno, apenas catro meses, era coma a boneca delas e o balón deles, o seu maior punto de atención, un pequeno e sonrosado xoguete, así coma sua maior distracción, poios a hipoteca non daba para moitas alegrías.
O tempo que o piso iba disminuindo na cabeza dela, o fillo dos veciños comezaba a encher os primeirosvaleiros que deixaban as tardanzas del o sair do traballo, as horas extras e as noites que quedaba soa cando el estaba de viaxe. As visitas ós veciños comezaron a ser case diarias, e de cada vez mais longas, e o neniño era o seu distraimento e a sú compaña, onde volcar tanto afecto que devecia por dar. En pouco tempo madurou a idea de ter un fillo de seu, e expúsollo á súa parella de forma case imperativa, con argumentos de peso para ela, pero que él non compartía, inda que pouco a pouco foi cedendo na súa negativa maís por non negarllo que por estar él convencido da idoniedade da idea.
Pouco a pouco él iba afacéndose á idea de ter un fillo, sobor de todo tras un pequeno éxito profesional e monetario que lle faría vivir un pouco menos afogado; e sorprendíase a si mesmo pensando en leva-lo seu fillo de paseo, a casa dos seus pais, ..., e a imaxe que el proxectaba gustáballe, e convenceuse de que este era o momento axeitado para ser pai.
E así o sexo e o amor con almofadas pasou a ser un instrumento cara un fin común, dexesado e estudiado, para o que eles tentaban poñer todo de si. O que antes acontecía de maneira paixoal pasou a estar premeditado e programado, así unha ou dúas veces por semana dedicábanse a procrear. Acabáronse as sobremesas acarameladas no sofá e as duchas en común, todo fora polo ben dos seus órganos reproductores, e de amantes pasaron ser autómatas programados para cubrir unha preinscripción nunh parvulario.
Pero pasaban as semanas e a súa insistencia non daba fruto, e pouco a pouco os coitos comezaron a ser algo cadencial, sen ningunha clase de paixón ou cariño, os bicos foron desaparecendo do ritual, así como as caricias melosas e os rozamentos intencionados; xa non se miraban ós ollos nen se apretaban con tensión un contra o outro, a decepción mútua, inda que calada, comezaba a facer mella na súa relación.
Ela comentara no traballo a súa intención de ser nai, e agora estaba decaida e as compañeiras cando lle comezaron a preguntar fixeron que comezara a botarlle a él a culpa de non estar inda preñada, pois ela decía que puña todo de seu para ter ese fillo que tanto desexaba. El pola súa parte comentaba cos seus amigos que xa comezaba a fartarse de tantos esforzos e tanto procedemento inútil que a súa moza lle propuña cada semana para unha maior fertilidade, e comezaba a dubidar que este fora o mellor momento para ter un fillo.
A relación comezaba a enfriarse, cos veciños xa apenas quedaban, e os poucos fóronlle aparecendo compromisos inexclusabeis a cada un para sair por separado, caseque nunca xuntos, e as noites de procreación comezaron a espaciarse, marcándose cun círculo no calendario. Ela xa o culpaba abertamente de non quedar preñada, dicía que non lle puña interes ningún, que só pensaba no traballo e que de seguro non quería ter o fillo. El pola súa parte comezou a sair maís cos amigos, a fixarse en outras mulleres, e a tontear con elas abertamente, ata que unha o enredou e acabou liándose con ela.
El fora infiel, fora un erro, pero o erro repetíuse maís veces, e sempre coa misma persoa, na cal xa pensaba maís que na súa propia parella. Ela notaba algo raro, pois a infidelidade comeza cheirándose os poucos e cando te decatas xa todo está podre; sospeitaba del, pero eran inda maiores as súas sensacións de que el era esteril as de infidelidade, estaba cegada polas gañas de ser nai e non se decataba de que a súa relación estábase derrumbando. El comezou a quedar entre semana coa súa nova amante, alegando cada vez excusas diferentes, e a hora de procrear coa súa parella miraba para outra parte, e as veces imaxinaba estar con alguén distinto de con quen estaba.
Pasados tres meses ela propusolle ir ó médico para saber se era esteril e non podía procrear, como ela pensaba, él negouse taxantemente, esplotou, dixo estar xa farto de tantos miramentos, que este non era o mellor momento para pensar en ter un fillo e que debían darse un tempo para descansar de tanta presión na súa relación. Ela afundíuse, chorou, gritou, botoulle a culpa de todo e quedou tirada no sofá mentres el saia pola porta fuxindo daquela situación. A vida en común físoxe imposible, o piso afogábaos cando estaban os dous nel, evitaban o mesmo cuarto, incluso él coa excusa dun catarro durmía noutro cuarto, as necesidades mútuas fixéronse individuais. Ela non tardou en saber da súa infidelidade, e xa nada os ataba para seguiren xuntos; o piso púxose á venda, xa non amoblarían o cuarto que pintaran de azul con anxos blancos.

Fonte Buscacuentos.com

Al compas de una muñeira - Pimpinela

2012-01-17T10:00:00.001+01:00

Hoxe como cancion da semana unha dedicada a Galicia, Al compas de una muñeira de Pimpinela.

Galicia Vive.

A Abeleda, A Teixeira, Ourense

2012-01-16T10:00:00.003+01:00

Abeleda, pequena aldea que pertence o concello de A Teixeira, na provincia de Ourense. A súa altitude e de 380 mts, sobre o nivel do mar, formando un val entre as montañas das Terras de Caldelas. O seu nome completo é Santa María de Abeleda, facendo honra a súa patrona, a Virxe María, a que celebra as súas festas o día 15 de agosto.

A súa poboación actual é de aproximadamente 76 veciños, residentes durante todo ano, pero nas épocas de verán vese aumentada numerosamente. Ten un clima sano, donde soplan os ventos do Sudoeste, a o que se asemella a un clima mediterráneo, apto para o cultivo de casi a totalidade dos froitos.

Componse dos barrios da Eirexa, (donde esta situada a igrexa parroquial), Longra, Oreal, Barrio, Quinta Grande, Cofra, As Chairas, Sobrado, Pacios, Barregá, Nogueira, Boga, Outeiro, Requeixo y Pombar, (donde se sitúa a praza principal do pobo e onde se celebran todolos actos sociais).

Os seus limites son: a o norte coa aldea de Paradela, a o leste coa de Alais, a o oeste con Lumeares, e o sur con Castro Caldelas. A súa principal vía de comunicación e a estrada de Monforte de Lemos, que une esta localidade con Castro Caldelas, pasando pola Abeleda. O resto da comunicación é a través de vías secundarías rexidas pola deputación de Ourense, que une este pobo cos máis pretos.

A súa principal fonte económica e a gran cantidade de viñas que ten, o que permite sacar a os habitantes importantes ingresos. Ten dous restaurantes y tres bares. A gandería e principalmente gando bovino, ainda que hoxe en día a súa presencia é casi nula. Outro tipo de gando que existe na zona e o ovino, pero con moi poucas cabezas.

Actualmente empezase a explotar o turismo, debido a fermosa paraxe onde esta situado e a posta en marcha do embarcadoiro da ponte da Abeleda no río Sil fai uns anos. Nas datas de Semana Santa e verán la media de visitas diarias o pueblo es de 150 persoas.

A orixe do nome de "ABELEDA"
Sostíña algún visitante que chegaba a aldea por primeira vez, que o nome non estaba ben escrito, pois debía de escribirse con V e non con B, e argumentaba que o termo significa AVE ALEGRE ou CONTENTA (AVE-LEDA). Aparentaba ter razón, pero a tese non parecía correcta, porque hai moitos pobos na provincia de Ourense, que teñen ese nome, en diferentes zóas; de montaña ou de val, de clima moi frío ou temprado. Por elo se fai necesario mergullarse un pouco no tema, para chegar a esta conclusión:

Etimolóxicamente procede da palabra galega ABELEDO, que significa "ABELEIRA" ou terra prantada de ABELEIRAS. En galego existe tamén os termos ABELEDA e ABELEIRA, para chamar a árbore da abeleira, ou o froito que produce (abelá). O nome correctamente escrito, con B procede de ABELEDO, aínda que adoptou a forma femenina "ABELEDA" e significa "terra de abelás". É indudable que en tempos máis ou menos remotos a abeleira tivo moita importancia na zona, que comprendía, sen dúbida, todo o val, pois na documentación da Igrexa figuran tres Parroquias coa denominación de ABELEDA; Santa María de Abeleda, San Paio de Abeleda e Santa Tegra de Abeleda. Ignórase cal foi a causa da desaparación das abeleiras, poideron ser causas naturais, abandono ou intervención directa do home para sustituílos por outras especias máis rentables.

Nos anos cincuenta do pasado século, aínda se vían varios exemprares solitarios. Había unha pranta no camiño de Celeirón cerca da actual adega cooperativa Ponte da Boga a escasos 100mts da estrada, outra nas proximidades da Minicentral no própio Celeirón. Ámbalas daban abelás en tódalas tempadas aínda que de escaso tamaño. Na orta de Don Manolo, no barrio de A Longra, había un ou máis exemprares prantados ali pola orde do dono. No barrio de Vilela, actualmente abandoado, prantáranse varias prantas que aínda alí perduran.

Feitos e Anécdotas.

O XULGADO MUNICIPAL, como é lóxico, tíña a súa sede na Teixeira, capital do concello, e nela se celebraban os suizos de faltas, que serían escasos, ainda que non deixaban de ser frecuentes as lirotas entre vecios mal queridos que, por calquer cousiña, se enfrentaban de palabra e a discusión xeneraba insultos, ameazas e, nalguns casos chegaban lesións. Si tiña que intervir a Garda Civil e o médico, ou si al liantes non conseguían apaciguarse, o que comenzase case por unha broma ou por un malentendido, as veces podia terminar no xulgado, e si os feitos, pola sua importancia non chegaban a categoría de delito, eran xulgados no XULGADO MUNICIPAL, con xurisdición no ámbito territorial de cada concello, calquera que fose a súa extensión e número de habitantes, os competentes para xulgar os feitos calificados como falta. A partires do ano 1944, estes Xulgados camarones Municipais, Comarcais e de Paz, de acordo coa importancia e número de habitantes de cada territorio.

Tamén eran competentes os XULGADOS MUNICIPAIS para resolver cuestións da indole civil, de escasa importancia, que sometían o seu conocemento e decisión dos veciños do respectivo concello, ou os propietarios de bens radicantes neste. Os litigios eran necesarios as veces, como ocorre sempre, antes e agora; pero outras veces tíñan a súa orixe en caprichos de un ou todolos participantes na liorta , suposto que reflexa perfectamente o dito popular, aplicable a todolos tempos: “puxenlle pleito ó veciño polo derrego dun leiro; levar levou todo a Curia, pero amolar amoleino”.

Os xuices municipais, cuia xurisdición comprendía os concellos de escasa importancia, como eran a mayoría da zona no rural, non eran profesionais do Dereito; e resolvían as cuestións apoiandose na experiencia e no senso común, ilustrados polo abogados das partes, ou por algún de confianza, si o problema era moi complicado e non se fiaban da versión interesada dos asesores dos litigantes.

Os "Hermanos"

Así lle chamaba a xente os pobres que pedían a limosna percorrendo os pobos. Ningúen lles chamaba “mendigos”, ainda que algún atrevido sabiotodo xa mencionaba esa palabra. Solían ser sempre os mesmos, e polo tanto, coñecidos polos veciños. Era moi frecuente que os rapaces que estaban nos camiños, fóra da caasa, o velos cando aínda estaban lonxe, berraban os maiores: “ven ehí un hermano”, ou si cegaba a porta da casa sin ser visto antes, chamaba a atención dos que estaban dentro: “eiquí está un hermano”. Tódos sabían que o “hermano” era un pobre que pedía limosna, e as familias dacordo coa súa xenerosidade e posibilidades, socorríano con axudas xeralmente en especie, como comida ou roupa xa usada. Cando lle daban diñeiro, a cantidade era escasa, “unha cadela ou un can”. Algunhas familias facilitabanlle un lugar para pasala noite, aínda que fose unha palleira ou unha corte, cerca das vacas. Eso facíano sobre todo cando era coñecido por ser habitual do percorrido.

-------Había alguns que programaban a ruta de forma que coincidise a súa estancia nun determinado pobo coa celebración das festas patronais, ou ca tempada de matanzas, percatandose de que esas circustancias aumentaban a xenerosidade das xentes. O percorrido facíano a pe, de pobo en pobo, pateando ao longo de cada tempada moitos kilómetros. Se coincidía algún tramo de carretera, intentaban viaxar gratis nos coches de liña ou nos de feiras, o que o conseguían fácilmente, abusando da xenerosidade do revisor, precedida algunhas veces da graciosa petición do “hermano”, como era o caso do PARROMAO, chamado así por ser veciño de Pradomao, no concello de Parada do Sil, que él non pronunciaba correctamente, por algún defecto innado.

Historia dun asasinato

Neste pobo como noutros moitos de Galicia, tamén tivo os seus días de traxedia. Iste feito contado por un veciño de Abeleda, tivo lugar ala polo ano 1945.
Xosé o desafortunado protagonista da historia, alcumado “O Inverno”, sufríra unhas semáns antes do seu asesinato, un roubo na súa casa, situada no lugar da Nogueira. Non era un home adiñeirado, pero para a época na que se sitúa o feito tiña bastantes medios económicos, tiña bastantes terras que fora comprando os veciños desta aldea. Como normalmente se acostuma a facer cando acontece algo similar, foi a denuncialo a casa cuartel da Garda Civil de Castro Caldelas, que tras recibila denuncia presentaronse na casa do “Inverno” para investigalo roubo e tomar declaracións do afectado, o cal por feitos e situación do caso, dixolle a parexa de Garda Civiles que sospeitaba dun veciño seu que vivía un par de metros da súa casa.
Este veciño chamábase Eladio, naceu na Abeleda, o seu pai era de Asturias e a súa nai dun pobo preto da Abeleda chamado Susaos. O coñecer a nova de que “O Inverno” o acusara do roubo e tras quedar en liberdade pola Garda Civil xa que non tiña probas suficientes de que fora o autor do roubo, decidiu tomala xustiza pola súa conta. Deixou pasar uns días, e buscou un lugar algo afastado do pobo pala cometelo seu crimen.

Tras pasar uns días como comentei antes, “O Inverno” unha mañá foi a traballar as súas terras. Estaba a traballalas pala sementa-lo trigo. Parece ser que o Eladio viña de acabar o seu xornal, cando de supeto encontrouse con Xosé “O Inverno”, e sen pensalo dúas veces acercouse por detrás coa súa machada e pegoulle un machetazo na testa, arrancandolle parte da orella e da testa. Despois seguíu tranquilo ata a súa casa. Polo contrario a súa víctima quedou malferido y puido arrastrarse uns 500 metros ata a que hoxe e a estrada que une Monforte de Lemos e Castro Caldelas, donde se sitúa hoxe a “Adega Cachín”. Ali foi socorrido por outros veciños que o viron chegar malferido e ensangrentado pero solo se lle entendía – “Foi o dos guardias, foi o dos guardias”-. O decir isto desfaleceuse e morreu.

- As guerrillas antifranquistas-

Iste pobo tamén se viu afectado pola partida da guerrilla antifranquista que actuaba na zona de Caldelas. Esta guerrilla creada na primaveira de 1941, e que actuou ata ben entrados os anos sesenta, tiña o seu radio de acción desde Viana do Bolo, pasando pola Gudiña, Verín e a zona de Castro Caldelas. A carón desta cuadrilla estaba o tan coñecido polas xentes deste pobo Mario Rodríguez Losada, coñecido mundialmente por "MARIO DE LANGULLO" ou simplemente por "MARIO". Escondianse nos montes que bordean as aldeas de Susaos, Vilarellos, As Carballeiras, saindo a tarde e a noite para recoller os seus botins. Eran coñecidos como "Os atracadores" ou "ladrons".

Neste pobo foron numerosas as familias que o Mario saqueou, e incluso maltratou, cando algunha delas non lle quería dar o botín que este pedía. Solía "visitar" a aquelas que xa neses anos descataban por ter máis diñeiro que o resto, debido os negocios que rexentaban. A panadería que existía naqueles anos na Abeleda fui saquead en varias ocasions, e ainda hoxe se poden velas marcas nas súas paredes de aquellas brutalidades. Tamén a tenda da aldea que existía foi víctima da guerrilla.

Pero non solo lle tiñan medo, en todolos pobos tiñan sempre o aliado de turno, quen lle comunicaba todolos movementos que as xentes do lugar facían, quen lle suministraba a comida para poder subsistir na dura vida dos montes. Claro está que eses caciques de época eran os protexidos polos guerrilleros.
A finais dos anos sesenta e ca caída de algun deles fusilado pola Gardia Civil, esta partida de guerrilleiros se desmantelou, Mario e algún dos seus emprenderon o camiño a Francia, país o cal lograron entrar.
Aínda hoxe en día son numerosas as istórias que contan as xentes deste pobo, algunhas delas son verdadeiramente brutais.

O camiño de Santiago tamén pasou pola Abeleda -

A o largo da época romana , existiu nesta zona unha via romana secundaria. Trátase da vía que unía a via romana XVIII, co territorio dos Lemavi. O trazado coincidia en gran parte co camiño ducumentado na idade media, que unía a localidade de Castro Caldelas coa de Monforte de Lemos e Sober. Na Abeleda ainda se atoparon restos do paso desta vía polo pobo. Foron atopados o lado da actual ponte da estrada que comunica a o pobo.

Esta vía extendiase desde o Castro de Caldelas pola ladeira da montaña chegando ata Celeirón, coincidindo case na sua totalidade co trazado do camiño actual, logo desde a ponte da Boga percorria por donde é hoxe a estrada principal, logo desviabase para pasar polo barrio da Eirexa, polo que é hoxe o camiño dos "Queixos", pasando polo aínda existente "Lagar do Couto", que pertence a casa dos Taboada. Logo segue o seu percorrido ata o río Sil, e cruzabao a través dunha ponte que aínda hoxe cando baixa o rio, podese ver un dos pilares que o formaban.

Este camiño tamén pasaba polo pobo de Doade, xa en la provincia de Lugo., seguindo o percorrido pola provincia lucense.

Video con Fotos sobre abeleda:

Membros destacados:

Mario Rodríguez Losada, é o seu nome completo. Ainda que non é deste pobo, falaremos dél porque deixou unha pegada moi importante neste lugar. Un recordo na mente das xentes que viviron por aquela época, as brutalidades que cometían tanto él, como o resto da súa banda.
Mario é natural de Langullo, una aldea da provincia de Ourense, moi cercano o pobo de Manzaneda. Era o que comandaba a partida de guerrilleiros antifranquistas que actuaban nesta zona, con base nas montañas da Serra de Queixa. Esta partida foi creada no 1941, e o seu radio de actuación era desde o Bolo, as terras de Caldelas, non deixando de ladoo pobo de Abeleda, no cal cometeu numerosos roubos..
Despois de que a Falanxe lle matara o seu pai e a súa irmá; el, emprendeu o redor dos anos 60, o seu camiño a Francia, país o cal consiguiu entrar, e no que estuvo vivindo unhas décadas.
Contan xentes deste pobo, que unha vez chegado de Francia, Mario fixo visitas as feiras de Castro Caldelas, nas cales aínda saudaba as xentes que lle axudaron a subsistir nos montes pretos da Abeleda.

O famoso BERNARDO, home de ben, según os que o coñeciane trataron e o que a fatalidade o converteu nun delincuente “legal” e en “fuxído da xustiza ”. O parecer, todo empezou cando estaba cumprindo o servizo militar fóra de Galicia e recibiu carta da familia na que lle comunicaban ca sua nai estaba gravemente enferma e lle quedaban pucos días de vida. Pidíu permiso para vir a vele e foille denegado, polo que decidiu abandoalo cuartel coa esperanza de encontrala viva. Posiblemente descoñecia a transcendencia do seu facer; o caso e que foi declarado fuxido e antes de incorporarse de novo o seu destino, debeu ser detido pola Garda Civil, foi Xulgado por un Tribunal Militar e condeado a pena moi grave, que cumpría, o parecer, no Cárcere de Santoña. Algunha habilidade innata debía ter, según evidencian outras anécdotas da súa vida; o feito certo e que logrou fuxir do Penal, regresou a súa terra de orixee nela viviu oculto o resto dos seus días, buscado pola Garda Civil, pero protexido e amparado polos seus convecinos, que coñecian as suas andanzas, e nunca o detiveron nin descubriron agás algún caso extremo.
Había contra él orden de “busca e captura” a nivel nacional, do que tiveron constancia os veciños da Abeleda que se trasladaron a Burgos, por razons de traballo, e o ter contacto ca Garda Civil e coñecer ésta o seu lugar de procedencia, preguntaronlles por BERNARDO, o que relacionaban co nome do pobo. A súa vida na comarca era rutinaria. O anoitecer, achegabase a casa de veciños e amigos, ou dos seus familiares, e con eles comñia a taza de caldo que lle daban. Pasaría as noites nalgunha “casarella” das viñas, ou nalgun “sequeiro”, si estaban cerrados, coa complicidade dos donos, porque era tido por home de ben, que non facía mal a ninguen. O presente relato ten relación directo co tramo de camiño que vai dende a ponte da Boga ata o Sil, pois BERNARDO levaba algún tempo refuxiado no “Lagar do Couto”, situado nesta zona, propiedade da familia Taboada, dona do Pazo do Couto, en Sampaio, e co seu consentimento. Parece ser que outra familia, da mesma Parroquia, enemistada ca primera, puxo en conocemento da Garda Civil, coa intención de complicar Os Taboada. Unha noite presentase unha parexa da Garda Civil na porta do “Lagar do Couto”, segura de que as fuxidas de BERNARDO se esgotaran; pero él non se daba por vencido e, o decatarse da súa presencia, ben porque intentasen forzala porta ou porque o intimasen a rendirse, emprendeu unha carreia dende a porta ata a parte posterior na que existe unha fiestra e dende ela tirou unha pedra que tiña preparada, simulando así o salto dunha persoa e a posterior fuxida, co cal, a Garda Civil, convencida de que BERNARDO fuxira pola parte posterior, tratou de localizalo viñas abaixo; e cando él comprobóu, dende o interior, que se alexaran bastante, saíu tranquilo pola porta e puxose a salvo subindo hacia a parte alta de Castagaoio, dende donde dominaba perfectamente a situación, no suposto de que intentasen perseguirlo.

Nace Maite Vázquez no 1940 a os pes do castelo de Castro Caldelas , unha típica vila galega de potsguerra, onde o barullo dos días de feirae o axetreo do comercio que rexentan os seus pais, que foron emigrantes en Cuba, deixan estampas nos seus ollos de nena, que inspiran os seus primeiros debuxos.
O feito de recibir como regalo de Vicente Risco os seús primeiros pinceles e os seus primeiros ánimos, motivanlle para atreverse co óleo. Pintao todo, desde copias dos impresionistas, ata cadros personalísimos, con matices expresionistas e un atrevemento no color casi "fame".

O poeta Casado Nieto , nun dos seus veráns na vila, ademaís de darlle un gran estuche de óleos , anima para expoñer a súa primeira obra. Será a súa primeira exposición no Museo Arqueolóxico de Ourense, con veintiun anos de idade. Animada polo éxito obtido, recibe clases do pintor Vidal Lombán , durante catro anos, antes de finalizar a carreira de Maxisterio.

Comenzará despois unha intensa labor no campo da Expresión Plástica Escolar, impartindo clases en diversos centros, e escolas de verán, colaborando con grupos de teatro, creando compañías títeres, recuperando esquecidas festas populares, hoxe xa rescatadas definitivamente e levando a cabo numerosas actividades artísticas para fomentar a creatividade na escola.

Tanto esta entrega desinteresada e menos recoñecida socialmente que as labores puramente escultóricas y pictóricas, como o compromiso polo cumprimento dos seus deberes familiares, impedironlle a exhibición da súa obra coa frecuencia deseada, pero non a de compartir una añorada época do arte galego con Lodeiro, Laxeiro, Sucasas... no Vigo dos anos setenta y ochenta.
No 1989 abandona a súa actividade docente para entregarse por completo a sua actividade artística.

A FAUNA NA ABELEDA

Nos montes que rodean Abeleda ocultanse xabaríns, corzos, zorros e coellos. Merecen tamén unha interese especial as aves, en particular as aves rapaces. Dende o Canón do Sil acercanse unha colonia bastante importante de milanos negros. Tamén pódense ver varias especies de águias: a águia ratoneira, pescadora e a águia real. Na tempada fría veñen garzas e patos a pasalo inverno no río Sil.

A FLORA NA ABELEDA

Na Abeleda existe unha gran biodiversidade. Está baixo a influencia dun clima atlántico-continental. Esto conleva unha flora determinada como, os castiñeiros, carballos, toxos, breixos e retamas. Pero aparte desta flora atlántico-continental, e debido o microclima reinante no Canón do Sil, tamén se poden atopar moitas variedades máis propias dun clima mediterráneo, como poden selos alcornoques, madronos, enciñas, laranxos e olivas, a xara e a lavanda. Ademáis hai un gran número de prantas mediciñais e aromáticas

A antíga fábrica de queixos da Abeleda.

Na postguerra, don Ricardo Taboada puxo en funcionamento neste pobo, e xunto a beira do río Edo, unha fábrica de queixos de vaca. Istes queixos, chegaron a ter sona pola súa gran calidade, e vendianse case en exclusiva nas vilas de Monforte de Lemos e Castro Caldelas, asi como na cidade de Ourense. Nesta pequeña industria chegaron a estar empleadas inhs dez persoas. A leite para a fabricación dos exquisitos queixos, recollianse pola comarca de Caldelas. Era producida polas vacas de raza "caldelá", unha raza exclusiva da zoa, que se utilizaban máis ben para o traballo, polo cal a cantidade de leite non era moita pero si de gran calidade.
Pero esta pequeña industria, non chegou a ter o éxito esperado e tivo unha curta vida, facendo que as familias que nela trabajaban tivesen que buscar a fonte da emigración..
Actualmente o edificio da fábrica de queixos ainda existe. Está na beira do río Edo, xusto debaixo da piscina natural, pero non se pode visitar xa que é propiedade privada, e esta arranxada como vivenda familiar.

IGREXA DE SANTA MARIA DE ABELEDA

Templo relixioso, contruído no século XVI. O seu campanario foi reconstruido posteriormente. Inicialmente a porta principal estaba cuberta por un tellado, onde se acollía os domingos de choiva. A súa estructura é de unha soa pranta, con una nave principal a que esta pegada otro corpo onde se entrabla a altar pequeno e a sagrada sancristía. No seu interior, garda valiosos retablos, elaborados na súa totalidade en madira tallada, e en perfecto estado de conservación.

MOSTEIRO DE SAN PAIO DE ABELEDA

Construído no s.XII, hoxe encontrase en estado ruinoso. Foi un dos centros monásticos máis influintes da provincia, o desaparecer o mosteiro convirtiuse en abadía ata que a finais do s.XIX os Duques de Alba se apoderaron dos bens da mesma. Construcción románica dunha sola nave e con tres corpos, cada un dos cales presenta arco de medio punto con arquivoltas adornadas de impostas axedrezadas e capiteis de flores e quimeras. A porta do vello claustro conventual é un claro exemplo gótico; con arco ojival con decoración de cuatrifolios. Igrexa románica do s.XII con transformacion posteriores. Retablo maior do s.XVII. Igrexa reformada no s.XIV, quedando sólo do antigo edificio románico unha portada dos s.XIII-XIV. Igrexa con pranta de cruz latina, de unha sola nave, con tres corpos separados por arco de medio punto con motivos decorativos.
Hoxe en día estase creando una asociación para a súa restauración.

Fonte www.abeleda.es

Morreu aos 89 anos Manuel Fraga

2012-01-15T23:07:00.000+01:00

Manuel Fraga morreu aos 89 anos. Ex-ministro de Franco, presidente fundador do PP, presidente da Xunta de Galicia de 15 anos, anunciou a súa xubilación da política en setembro pasado. A súa saúde empeorou meses. En abril de 2011, tivo que pasar por cirurxía para fractura de cadeira tras unha caída na casa. Era viudo desde 1996 e pai de cinco fillos.

Durante a ditadura de Franco, Fraga serviu, entre outros, os cargos de secretario da Comisión de Asuntos Exteriores do Parlamento, membro da dirección do Movemento e ministro de Información e Turismo (1962-1969). Como un soporte de información desenvolvido en 1966 a lei de prensa por primeira vez desde 1938. En 1973 foi nomeado Embaixador de España a Reino Unido e de Irlanda do Norte, cargo que ocupou ata 1975.

Tras a morte de Franco, foi nomeado vicepresidente de Asuntos Internos e Ministro do Goberno de Arias Navarro.

En xuño de 1977 a elección como secretario xeral da recentemente formada Alianza Popular, conquistou un escano. Fraga levou entre este ano eo próximo na elaboración da Constitución española.

Para eleccións de 1982 constituíron Coalición Popular, co que se fixo líder do oposición.En 1987, deixou o Congreso para ser deputado. Non regresou á Casa como diputado.En 1989, presidiu a conferencia á que foi rebautizada o Partido da Alianza Popular Popular. Despois de varios meses no cargo, pediu dimisión e José María Aznar chegou a xogar o cargo.En 1990, foi nomeado presidente honorario do PP.

De 1990 a 2005, Manuel Fraga foi o presidente da Xunta de Galicia. Durante o seu mandato afundiu na costa galega do petroleiro Prestige, que lle rendeu varias mocións de censura que venceu grazas á maioría absoluta do PP. En 2005 voltou ao informe para as eleccións rexionais, pero caeu unha maioría asento xeral e do PSOE e BNG formou un goberno de coalición. Fraga foi substituído por Alberto Núñez Feijoo, a continuación, á fronte do partido en Galicia.

Fraga entón encaixado no Senado até setembro do ano pasado, e en resposta a peticións da súa familia, decidiu xubilarse despois de 60 anos na política.

Fonte El Pais

Boa xornada pos equipos galegos, gañan o Depor e o Celta.

2012-01-15T19:21:00.001+01:00

O Dépor sitúase á fronte da táboa por primeira vez na tempada tras gañar por 0-2 en campo do Huesca. Colotto e Riki asinaron os goles dun partido que non se pechou ata os minutos finais e no que se sufriu máis do debido. O Huesca, co seu fútbol primario, provocou grandes problemas na meta de Aranzubia. Pero o Deportivo, como adoitan facer os grandes, gañou.

Oltra apostou por Borja para acompañar a Bergantiños no mediocentro e adiantou a posición de Juan Domínguez. O damnificado foi Valerón, que non xogou nin un minuto. Xisco, que entrou nunha convocatoria tras moito tempo apartado dos terreos de xogo, tampouco participou no partido. Seoane entrou no once para cubrir a baixa de Ayoze.

O Deportivo e o deportivismo sabían que o partido de Huesca era unha emboscada. As dimensións do Alcoraz non son extremadamente reducidas, pero os anfitrións disputan cada posesión coma se fose a última, provocando unha sensación de afogo constante no rival. Calquera balón en xogo é susceptible de ser colgado á área. Pero o Dépor entrou enchufado e durante o primeiro cuarto de hora seguiu o manual de supervivencia paso a paso.

En primeiro lugar encomendouse a un líder. ¿E quen mellor que Colotto? O arxentino, entre outras moitas cousas, achegou ao seu equipo seguridade, mando, intensidade e un gol. Case nada. Colotto coñece todos os segredos deste xogo. É un deses poucos futbolistas capaces de transformar un córner en contra nun saque de meta para o seu equipo cun simple xesto ao árbitro. Aos nove minutos Diego Colotto cabeceou ao fondo da rede un delicioso centro de Guardado para pór o 0-1 no marcador.

Diego Colotto cabeceou ao fondo da rede un delicioso centro de Guardado
O segundo paso para sobrevivir na xungla é ter un bo porteiro, e o Deportivo teno. E para rematar, non complicarse a vida. O problema foi que nada máis colocarse con vantaxe o Dépor empezou a desinflarse. O Huesca fíxose dono de todos os segundos balóns e aos poucos, sen gozar de grandes ocasións pero cunha sensación de perigo constante, comezou o seu asedio sobre a portería coruñesa.

Na continuación, o conxunto azulgrana seguiu fiel ao seu estilo e comezaron a chegar as oportunidades, sempre con Tariq como protagonista, pero o dianteiro oscense non tivo o seu día. O Deportivo renunciou á pelota e dedicouse a defenderse como gato bandullo arriba. Ademais, Laure, que xogou a perna cambiada, converteuse no bombeiro pirómano do equipo. O lateral deportivista é capaz de crear un lume e de extinguilo na mesma xogada.

Oltra, consciente de que a única forma de pechar o partido sería a través dun contragolpe, deu entrada a Riki e a Salomao. O Huesca seguía ao seu. Co seu fútbol primitivo. Cando o partido estaba a piques de morrer, Riki deulle a puntilla. O dianteiro de Aranxuez, que previamente había marrado un par de ocasións francas, meteu a máis difícil para sentenciar. O Deportivo, que segue sen namorar co seu xogo, colócase líder da categoría.

Ficha técnica
Huesca: García; Chamas, Ochoa, Josetxo, Clavero (Molina min. 78); David, Luis Helguera; Esparza (Javi Martínez min. 77), Camacho, Gilvan Gomes; Tariq (Vega min. 77).
Deportivo: Aranzubia; Laure, Colotto, Zé Castro, Seoane; Bergantiños, Borja Fernández, Juan Domínguez (Jesús Vázquez min. 89); Bruno Gama (Salomao min.76), Guardado e Lassad (Riki min. 60).
Goles: 0-1: Colotto (min. 8). 0-2: Riki, (min 88)

O Celta logrou unha vitoria pola mínima ante o pechacancelas, o Nástic, que expuxo máis problemas dos previstos. Un gol de Roberto Lago a comezos da segunda metade confirma a boa serie dos vigueses, que contabilizan os seus tres últimos encontros por triunfos. Ademais, Yoel logrou manter a súa portería a cero por cuarta xornada consecutiva e afianza a melloría do equipo no apartado defensivo, talón de Aquiles durante o primeiro terzo da tempada.

O Nástic saltou ao campo coas ideas claras: pór o cadeado e confiarse á sorte de Powel, un holandés espigado, con zancada e forza, no apartado ofensivo. Pero a apatía do Celta motivou que, aos poucos, os visitantes comezasen a esquecerse da súa posición na táboa e a dar pasos á fronte. A folla de ruta deseñada por D'Alessandro foi modificada polos seus pupilos a medida que transcorrían os minutos.

O Celta non carburaba. Os laterais apenas se incorporaban e cando se atrevían non acertaban co momento; os centrais mostráronse máis imprecisos e menos contundentes do que viñan demostrando desde que se afianzaron no equipo; a circulación da pelota no mediocampo era lenta, sen picante, e o tridente de ataque non chegou a conectar cos seus compañeiros. Non funcionaba nada salvo Yoel. O porteiro, sen moito traballo na primeira metade, sempre demostra estar enchufado. Por todo isto, a temperatura ambiente de Balaídos descendeu un par de graos respecto ao resto da cidade.

Os vigueses gozaron dalgunha ocasión illada como un man a man de David que Rubén Pérez, ben situado, liquidou sen problemas, ou un golpe franco executado con dureza por De Lucas que obrigou ao gardameta visitante a lucirse. O Nástic, que viches o vermello dos faroliños, gozou, ademais dunha maior posesión, de máis ocasiones que o rival. Pero Powel ten de impreciso o mesmo que de poderoso.

Herrera moveu ficha ao descanso e retirou a Bermejo para dar entrada a Joan Tomás. Desta forma comunicou á dianteira co resto do equipo. De novo volveu cumprirse a máxima de que para atacar ben non é necesario acumular dianteiros. Porque o Celta mellorou coa entrada de Joan Tomás. Na segunda metade, os vigueses, sen despregar un fútbol de salón, fixéronse coas rendas do partido. Lago e Mallo comezaron a incorporase con cabeza e con perigo, a parella de centrais decidiu que non era un bo día para complicarse a vida e Joan Tomás empezou a inquietar á zaga visitante. Pronto chegou o premio. De Lucas centrou desde case tres cuartos de campo e apareceu Roberto Lago, gañándolle as costas a toda a defensa, para asinar o un cero cun cabezazo picado.

Un Nástic sen nada que perder gozou de varias ocasións para igualar o partido
O gol serviu como punto de inflexión. O Celta comezou a xogar coa tranquilidade que outorga o ir por diante no marcador e o Nástic comezou a acusar a ansiedade de marchar último na táboa. Con todo os celestes non conseguiron pechar o partido. Circunstancia á que contribuíu Orellana, que se equivocou nos metros finais. O diablillo chileno controlou cando tiña que xutar e xutou cando tiña que asistir. E ao corazón de Herrera e ao de toda a familia celeste lle tocou sufrir. Un Nástic sen nada que perder gozou de varias ocasións para igualar o partido. Finalmente o marcador non se moveu e o Celta sumou os tres puntos, logrando un suficiente raspado. Unha vitoria que lle permite durmir nos postos de ascenso e seguir soñando con iso.

Aliñacións:
Celta: Yoel; Hugo Mallo, Oier, Túñez e Roberto Lago; Borja Oubiña, Álex López e Quique de Lucas (Toni min. 72); Mario Bermejo (Joan Tomás min. 45), Orellana e David Rodríguez (Iago Aspas min. 82).
Nástic: Rubén Pérez; Juste, Mairata, Arzu e Raúl Fuster, Rodri, Longás (Seoane min. 80), Álvaro Rei, Morán (Lúa min. 62); Galindo (Orbegozo min. 54) e Powel.
Goles: 1-0 Roberto Lago de cabeza (min. 54)

Fonte: La Voz de Galicia
Fonte foto do facebook de Riazor.org

Teño o corazón senlleiro, de Celso Emilio Ferreiro

2012-01-15T10:00:00.009+01:00

TEÑO O CORAZÓN SENLLEIRO

Teño o corazón senlleiro

e orfo na noite fría.

Non importa, agardaréi

polo albor do novo día.

Teño lobos, teño sombras,

teño a sorte fuxidía.

Non importa, agardaréi

polo albor do novo día.

Está mudo o reixiñol

que outrora cantar solía.

Non importa, agardaréi

polo albor do novo día.

Que está comigo a esperanza,

fiando, fía que fía…

Ela fía i eu confío

no albor do novo día.

De Viaxe ao País dos Ananos.

Fonte orixinal Darabuc

Grazas por visitar Galicia Viva

Lenny Kravitz actuara o 31 de maio 2012 na Coruña

2012-01-14T15:50:00.000+01:00

O Coliseo coruñés será o único escenario galego no que recalará Lenny Kravitz dentro da súa xira Black and White, que arrincará o próximo día 28 en Nova York. A cita está programada para o xoves 31 de maio, un día antes de que o estadounidense actúe no Rock in Rio de Lisboa, tal e como anunciou onte a concelleira de Cultura da Coruña, Ana Fernández, que destacou a súa satisfacción por pechar un concerto que cualificou de «ambicioso», tanto polo orzamento que manexa como pola calidade da organización.

Non é a primeira vez que Kravitz recala en Galicia. No 2008 xa elixiu Vigo como punto de partida da súa xira europea e tres anos despois, A Coruña completará xunto a Madrid, Barcelona, Valencia e Selecta a súa axenda de concertos en España.

O director do Coliseo, Javier Rodríguez, sinalou que as entradas para o concerto poranse á venda o xoves nas canles habituais: Servinova, a rede Ticketmaster e o despacho de billetes da praza de Ourense. E farano aos prezos «máis baixos de toda a súa xira española», segundo subliñou David Lago, da promotora Sweet Nocturna, que destacou que será un espectáculo «potente, moi coidado e acorde ao nome» do artista. Haberá dúas tarifas: os que queiran asegurarse a comodidade con asento e entrada numerada terán que desembolsar 46 ou 40 euros, en función de se elixen o tido baixo ou o medio. Os que prefiran escoitar de pé os temas do novo disco de Kravitz e os seus grandes éxitos poderán facelo por 36 euros na pista do Coliseo.

Prezos máis alcanzables que, segundo Lago, conseguíronse grazas á axuda do Concello, que correrá cos gastos do recinto e a produción. O obxectivo agora é lograr a máxima ocupación. De feito, o director do Coliseo apuntou onte que intentarán «atacar os 10.000 espectadores», aínda que cre que o obxectivo máis realista pasaría por pechar un 70 % do aforamento do recinto, entre 7.000 e 8.000 espectadores, como xa reuniron Saxon, Motörhead e Judas Priest na gran cita do Coliseo no 2011.

Fonte La voz de Galicia

Ría de Vigo, Entorno de a Ponte de Rande

2012-01-14T10:00:00.002+01:00

Ver imaxe a tamaño completo aqui.

A imaxe da semana en Galicia Viva e de Germán Cruces por unha imaxe en da Ría de Vigo - Entorno de a Ponte de Rande.

Enlace orixinal en Panoramio

Grazas por visitar Galicia Viva.

Michel Telo actuara no Coliseo da Coruña o 1 de marzo de 2012

2012-01-13T23:26:00.000+01:00

As entradas para escoitar o brasileiro eo seu hit global "Ai se eu te pego" estan a venda dende o 4 de xaneiro.

O evento sera organizado polos responsable dos locais Dux de Coruña ainda o que non sería situado no seu lugar de lecer nos cantóns de Village Centre, se-non que sera o 01 de marzo no Coliseo da Coruña.

Este é so un dos só catro concertos como confirmado polos representantes do artista en España. Ademais do concerto na Coruña, Telo actuara en Barcelona, Valencia e Madrid.

O brasilerio tera de teloneiros a Adrian Rodríguez, Héctor Polo (Pignoise) e DJ Luís López.

Os prezos das entradas seran a 25 euros, venda anticipada, e 30 na taquilla do Coliseo.

Contos en Galego I, A princesiña da cova, A princesiña do bosque e O castelo de finisterre

2012-01-13T22:38:00.000+01:00

A princesiña da cova

Erase unha vez unha linda princesiña que vivia a carón dunha cova. A cova era oscura e non tiña luz pero tiña velas. Dician os vellos do lugar que na cova vivia un oso con cabeza de dragón. Un bo dia a princesiña saiu a recoller cogumelos. O oso saiu da cova e comiu a princesiña.

Moralexa: Se es pricesiña non vais vivir a caron dunha cova...

A princesiña do bosque

Erase unha vez unha linda princesiña que viva o caron dun bosque. O bosque estaba cheo de arbores e outras cousas das que non imos falar para non entrar en detalles e pasar rapidamente o asunto. Segun contaban os vellos do lugar, no bosque habia unha ra de tres metros con sete cabezas. Un bo dia a princesiña saiu a pasear e topouse ca ra. Sen pensalo duas veces a princesiña abriu a boca e papou a ra.

Moralexa: Se es unha ra con sete cabezas e ves a unha princesiña...corre....

O castelo de finisterre

Case con total seguridade moitos de vos oiriades falar da princeiña do lago ou da princesiña da cova, pero o conto que vos vou relatar hoxe nada ten que ver con seres imaxinarios. Este foi un feito real como a vida mesma que aconteceu nun lugar da xeografia galega. Antigamente monxes guerreiros coñecidos como templarios vixiaban os lugares santos mantendoos a salvo de saqueadores. Un de eses lugares santos e un castelo sumerxido na costa de finisterre, o cal so se pode ver o primeiro dia do ano, cando baixa a marea. Conta a lenda que nalgun lugar de dito castelo atopase un dos mais fabulosos tesouros que xamais viu ninguen. Moitis foron os incautos que se atreveron a cruzar as portas do castelo para nunca regresar. Os que tiveron mais sorte pereceron nas augas, pero outros non correron esa misma sorte. O castelo esta protexido polas animas de trece templarios, cada un dos cales posue unha forma distinta de matar a traves do medo. Din os que coñecen a lenda que o que mais lonxe chegou so foi capaz de enfrentarse a oito e acabou quitandose el mesmo os ollos e tragandoos para acabar atragantado con eles. Entre os tesouros do castelo un destacaca sobre os demais. Tratase dunha pedra que posue o poder de deter o tempo, e que antigamente serviu para que o seu dono acabase convertindose en rei. Todos os que despois de ler isto sigan interesados en adentrarse no castelo que teñan presente unha cousa. Cando a septima pedra xire cara poñente o ceo abrirase e so aquel que posua o coraxe e a fe suficientes sera capaz de pasar pola porta dos trece templarios.

Fonte Buscacuentos.com

O 32% dos fogares galegos opta polas marcas brancas e as ofertas

2012-01-13T20:47:00.000+01:00

O 31,9% dos fogares galegos cambiaron os seus hábitos de compra nos últimos tres meses e adquiriron marcas brancas e produtos en oferta para reducir gastos, aumentar os ingresos ou afrontar pagamentos.

Así se desprende da «Enquisa conxuntural a fogares correspondente ao cuarto trimestre de 2011», realizada polo Instituto Galego de Estatística (IGE).
A sondaxe revela tamén que o 29,3% diminuíu outros gastos comúns, como roupa, calzado e transporte nos últimos tres meses do ano pasado.

Ademais, o 34,4% dos fogares de Galicia non realizou gastos extra durante este período, como poden ser vacacións ou viaxes ou grandes compras, e non puideron aforrar, traballar menos horas ou deixar de traballar algún dos seus membros.

A pesar diso, o 42% das familias galegas ten pensado saír a cear, a cafeterías, ir ao cine ou ao teatro nos próximos tres meses; o 24,4% cre que fará algún extra en produtos de alimentación; o 14,9% algunha compra extraordinaria en roupa e calzado, e o 13,9% ten previsto aforrar algo.
Respecto das grandes compras que teñen que seguir pagando os fogares galegos, no último trimestre de 2011 o 17,3% dos fogares estaban a pagar a vivenda principal que compraron, o 8,5% o coche, e o 2,6% unha segunda vivenda.

Fonte orixinal "La Voz de Galicia".

Ola Galica

2012-01-13T19:52:00.000+01:00

Hoxe e un grande dia, hoxe nace Galicia Viva, un blog en galego para os galegos.